Wszystko, co potrafi Memojin — wyjaśnione
Memojin zamienia twój materiał — PDF, tekst, film, deck Anki — w kursy do powtarzania, a potem rozkłada twoje powtórki w czasie, żeby w odpowiednim dniu wszystko zostało ci w pamięci.
Wystarczą trzy elementy, by wszystko zrozumieć:
Jin, asystent, towarzyszy ci wszędzie: wyjaśnia, generuje, diagnozuje i pomaga rozdzielić twój czas.
W trzech krokach:
Bez terminu Memojin też działa: dba o to, by to, co już umiesz, nie wypadło ci z pamięci.
Wystarczy siedem słów:
Słowa „rozdział” i „deck” już nie istnieją: wszystko stało się kursem i folderem.
Najkrótsza droga:
Nic z tego nie jest nieodwracalne: kurs można przenieść, zmienić mu nazwę albo usunąć go z przestrzeni bez utraty.
Strona główna to twój codzienny punkt wyjścia. Twoja dzisiejsza sesja mieści się tam w jednym bloku:
Obok: najbliższy termin, porada dnia i twoja mapa pamięci; pod spodem historia aktywności z bieżącego dnia.
Dawny „pulpit” został połączony z tym ekranem. Pozostał tylko w trybie „Uczę”.
Przy pierwszym logowaniu Memojin najpierw pyta, jak chcesz z niego korzystać: Uczę się, aby powtarzać swoje kursy, albo Uczę, aby prowadzić osoby uczące się — pierwsze wejście w tryb „Uczę” otwiera 14-dniowy okres próbny, bez karty płatniczej. Potem pyta o twoje imię, kraj, datę urodzenia, etap edukacji, poziom oraz szkołę lub uczelnię.
Te informacje tworzą twój profil akademicki. Służą do dopasowania tego, co tworzy AI: poziomu wyjaśnień, trudności pytań, tonu Jina.
Wszystko można później zmienić w sekcji Mój profil, a wybór „Uczę się / Uczę” nikogo nie zamyka w jednej roli.
Przy pierwszej wizycie na ekranie krótki przewodnik pokazuje ci najważniejsze rzeczy, krok po kroku. Aby zobaczyć go ponownie, kliknij przycisk ? u góry ekranu, a potem Pokaż ponownie przewodnik (ta opcja pojawia się tylko na ekranach, które go mają). Ten sam przycisk prowadzi do Centrum pomocy.
Elementy drugorzędne mają pulsującą kropkę: kliknij ją, aby dowiedzieć się, do czego służą. To, co zostało ci już pokazane, jest zapisywane na twoim koncie, więc nie zobaczysz tego ponownie na innym urządzeniu.
Interfejs jest dostępny w języku francuskim, angielskim, niemieckim, hiszpańskim, włoskim, portugalskim (brazylijskim), niderlandzkim, polskim i rumuńskim. Język zmienisz w menu użytkownika → Język albo w sekcji Mój profil.
Język interfejsu nie zależy od języka twoich kursów: możesz powtarzać kurs niemieckiego w interfejsie francuskim. Język, w którym AI generuje twoje lekcje i karty, wybiera się natomiast przy tworzeniu kursu — a potem można go poprawić w jego Szczegółach, które otwiera przycisk ⓘ u góry strony, obok menu „…”: służy do tego plakietka języka.
W menu użytkownika, na dole paska bocznego: przełącznik Tryb ciemny. Wybór zapisuje się na twoim koncie i obowiązuje także na urządzeniach mobilnych.
Nie ma hasła do zapamiętania: wpisujesz swój adres e-mail, a Memojin wysyła ci 6-cyfrowy kod ważny przez kilka minut. Jeśli dla tego adresu nie ma jeszcze konta, zostanie ono utworzone automatycznie.
W aplikacji mobilnej możesz też zalogować się przez Google lub Apple.
W sekcji Mój profil możesz połączyć konto Google z kontem Memojin, aby później logować się szybciej.
Trzy drogi:
Jeśli piszesz do nas w sprawie usterki, napisz, na którym ekranie i przy jakiej czynności wystąpił problem: oszczędzi nam to jednej wymiany wiadomości.
W menu użytkownika → Nowości. Każda wersja jest tam opisana: co dodano, ulepszono lub poprawiono.
W nagłówku pojawia się kropka, gdy jakaś nowość nie została jeszcze przeczytana.
Na portalu pomysłów Memojin, który otworzysz z menu użytkownika → Pomysły i plan rozwoju (lub przez Podziel się opinią). Otwiera się w nowej zakładce, z twoim kontem Memojin.
Automatycznie obserwujesz zgłoszenia, które publikujesz, na które głosujesz lub które komentujesz: powiadomienie poinformuje cię, gdy zmieni się ich status, gdy zespół odpowie i gdy zostaną wdrożone. Te powiadomienia wyłączysz w Ustawienia → Powiadomienia → Współpraca.
W sprawie konta lub płatności skorzystaj raczej z Podziel się opinią: ten formularz pozostaje prywatny.
Portal łączy studentów i nauczycieli mówiących w dziewięciu językach. Każde zgłoszenie i każdy komentarz wyświetla się więc w twoim języku: automatyczne tłumaczenie powstaje zaraz po publikacji i jest odświeżane, gdy autor zmieni swój tekst.
Przetłumaczony tekst jest oznaczony; Zobacz oryginał pokazuje wersję napisaną przez autora. Pisz w wybranym przez siebie języku: inni przeczytają cię w swoim.
Seria liczy twoje kolejne dni nauki. Dzień się liczy, gdy naprawdę pracujesz z kartami — samo otwarcie aplikacji nie wystarczy.
Seria jest widoczna na Stronie głównej, razem z twoim rekordem. Nie ma żadnego wpływu na planowanie powtórek: to wskaźnik regularności, a nie ocena.
Jeśli opuścisz dzień, seria zaczyna się od zera, a twój rekord zostaje zachowany.
O 18:00, jeśli twoja seria trwająca co najmniej 3 dni wciąż czeka na dzisiejszą sesję, dostaniesz powiadomienie; jeśli się przerwie, następnego dnia poinformuje cię o tym kolejne.
Masz kilka możliwości:
Kurs to podstawowa jednostka w Memojin: rozdział, lekcja, temat. Wszystko, co z nim związane, jest w jednym miejscu, podzielone na osiem zakładek:
Kurs może mieć tylko część tych elementów. Pusty kurs, z samym tytułem, jest w pełni poprawny: można go uzupełnić później.
Zostały połączone w Bibliotece. Były to trzy sposoby porządkowania tego samego, każdy z innymi zasadami.
Deck nie miał lekcji ani podsumowania, a dawny kurs nie przyjmował samodzielnego pytania: te ograniczenia zniknęły. Każdy kurs może teraz zawierać wszystko albo prawie nic.
Do porządkowania. Folder zawiera kursy i inne foldery, maksymalnie na 5 poziomach.
Folder najwyższego poziomu ma swój wygląd — kolor, ikonę lub obraz — by dało się go rozpoznać na pierwszy rzut oka. Podfoldery go nie mają: wizualnie dziedziczą go po folderze nadrzędnym.
Folder nie ma żadnego wpływu na pamięć: nie przyspiesza ani nie spowalnia twoich powtórek. Służy do odnajdywania i do udostępniania w całości — to właśnie folder łączy się z przestrzenią, aby wszystko, co zostanie do niego dodane w przyszłości, automatycznie do niej trafiało.
W widoku listy kliknięcie wiersza folderu rozwija go na miejscu: widzisz jego zawartość bez opuszczania strony, a drugie kliknięcie go zwija. Aby wejść do folderu, przełącz na widok siatki i kliknij go. Na telefonie dotknięcie folderu otwiera go w obu widokach.
W Bibliotece przycisk Nowy oferuje trzy drogi:
Pusty kurs wymaga tytułu i języka i powstaje w folderze, w którym jesteś. Ze źródła okno prowadzi w dwóch krokach: najpierw sama treść (tekst, pliki, link, temat), a potem, po kliknięciu Dalej, to, co wygenerować, i folder, w którym go umieścić — w folderze głównym lub w istniejącym folderze, który możesz utworzyć bez zamykania okna. W przypadku AI ten drugi krok, „Miejsce docelowe”, wymaga tylko wskazania folderu.
PDF (najlepiej obsługiwany format), Word (.docx), PowerPoint (.pptx), zwykły tekst (.txt) oraz obrazy JPEG, PNG, WEBP lub HEIC — zdjęcie odręcznych notatek też zadziała, nawet zrobione iPhone'em.
Kilka zasad:
Po odczycie Jin sprawdza kolejność stron: zdjęcia numerowane przez aparat (IMG_2114, IMG_2115…) są układane w kolejności wykonania — chyba że zmienisz ich kolejność ręcznie: wtedy zostaje zachowana — a jeśli plan (I, II, III…) wskazuje, że strony są pomieszane, Jin układa je po kolei i cię o tym informuje. Sprawdza też odczytany tekst: źle odczytane słowo („rnasa” zamiast „masa”), oczywisty błąd albo zepsuty wzór zostają poprawione. Nad lekcją komunikat „Jin poprawił N błędów odczytu · Zobacz” wyświetla ich listę, a każdą poprawkę można cofnąć jednym kliknięciem, jeśli jest błędna.
Dodane pliki pozostają dostępne w Moich plikach, z menu użytkownika.
Nie. Jeśli zakładka została zamknięta albo połączenie zostało przerwane między przesłaniem a uruchomieniem, twoje pliki dotarły, ale ich przetwarzanie nigdy się nie rozpoczęło.
Kwadrans później Biblioteka wyświetla baner z ich nazwami i przyciskiem „Wznów”: plik zostaje ponownie uruchomiony, jeden kurs na plik. W międzyczasie nic nie zostało odliczone od twojego limitu — odliczany jest tylko odczyt stron, a ten się nie odbył. Film z YouTube jest natomiast odliczany przy wznowieniu tak samo jak przy imporcie: przekształcenie transkrypcji w lekcję, tylko raz — jeśli już zostało odliczone, nie jest odliczane ponownie.
Znajdziesz je też w Moich zaimportowanych dokumentach (menu użytkownika), oznaczone jako „Nigdy nie uruchomiono”.
Na początku zaznaczone są wszystkie strony, ale możesz zostawić tylko część, strona po stronie, z podglądem. W wersji web plakietka „300 / 300 stron” na kafelku otwiera ten wybór zamiast kafelków; wielostronicowy PDF dodany samodzielnie otwiera go od razu. Odczytywane i wliczane do podanego kosztu są tylko wybrane strony.
To kwestia zarówno czasu, jak i limitu: przetworzenie całego dokumentu może potrwać kilka minut i zużywa strony z twojego limitu AI.
W przypadku całego skryptu najlepszy wynik dają osobne kursy — jeden na rozdział: zaimportuj dokument raz na każdy rozdział, zostawiając tylko jego strony, albo dodaj rozdziały jako osobne pliki z opcją Jeden kurs na plik.
Tak. Przy imporcie PDF lub zdjęć Memojin rozpoznaje język dokumentu. Jeśli różni się on od języka twojego konta, krok Generowanie proponuje dwie opcje:
Tłumaczenie zużywa limit AI, proporcjonalnie do długości tłumaczonego dokumentu. Plakietka obok opcji pokazuje z góry, jaką część twojego miesięcznego limitu AI zajmie; dokładny tekst jest liczony dopiero po odczytaniu dokumentu.
Nazwy zapisane na ilustracjach (mapy, schematy z opisami) pozostają bez zmian: tłumaczony jest tylko ich podpis.
Jeśli w chwili tłumaczenia twój limit nie wystarczy, nic nie przepada: kurs zostanie wygenerowany w języku dokumentu.
Nowy → Ze źródła → Tekst. Podaj tytuł, wklej swój tekst (przycisk „Wklej” pobiera zawartość schowka), a Memojin zrobi z niego kurs.
To najszybsza droga, gdy masz już notatki zrobione gdzie indziej. Domyślnie tekst staje się lekcją, z której potem generujesz podsumowanie, karty i pytania. Możesz też odznaczyć Napisz lekcję, aby otrzymać same karty — zobacz „Czy mogę utworzyć same karty, bez lekcji?”.
Tak. Nowy → Ze źródła → YouTube, a potem wklej link. Memojin pobiera transkrypcję filmu i robi z niej uporządkowaną lekcję — chyba że odznaczysz Napisz lekcję: wtedy transkrypcja służy tylko do tworzenia kart.
Oryginalny film pozostaje dostępny w zakładce Źródła kursu, z linkiem, który otwiera go ponownie na YouTube.
Jeśli film nie ma dostępnej transkrypcji, import się nie powiedzie: to ograniczenie YouTube, a nie Memojin.
Tak. Nowy → Ze źródła → Anki, a potem dodaj swój plik .apkg. Memojin odczytuje deck, informuje, ile zawiera kart, i importuje je do nowego kursu.
Oryginalny plik .apkg można pobrać w zakładce Źródła.
Twoje karty Anki zaczynają nowe życie w Memojin: trafiają do tej samej pamięci co pozostałe i są ponownie planowane przez FSRS. Ich historia z Anki nie jest przenoszona — zaczynają jako nowe karty.
Przegląd kursu wymienia deck wśród swoich Źródeł („import z Anki · 281 kart”). Jeśli nie wybierzesz języka, Memojin rozpozna go na podstawie tekstu kart — to on decyduje potem o języku generowanych pytań i wyjaśnień; zbyt krótki lub dwujęzyczny deck (słownictwo) pozostaje bez języka, który można wybrać w Szczegółach kursu. Na koniec, w ciągu dwóch minut od importu, Jin porządkuje twoje karty według pojęć.
Tak. W kroku Generowanie odznacz Napisz lekcję: Memojin nie pisze wtedy żadnego tekstu, tylko od razu tworzy karty na podstawie tego, co dodajesz.
Otrzymujesz kurs bez zakładki Lekcja, ale z zachowanym źródłem (PDF, wklejony tekst, film) i kartami. Tak działały dawne decki.
Dwie konsekwencje:
Trzeba zaznaczyć co najmniej jeden element — lekcję, karty memo lub pytania: bez tego utworzony kurs byłby pusty.
Nowy → Ze źródła → AI. Opisz temat („rewolucja francuska, przyczyny i skutki”), w razie potrzeby dodaj szczegóły i wskaż, ile kursów chcesz.
Memojin tworzy folder i generuje w nim zamówione kursy. W kroku „Co chcesz otrzymać?” lekcja jest zawsze uwzględniona; zaznacz podsumowanie, karty memo i pytania, a Jin przygotuje je od razu dla każdego z kursów. Szacowany koszt wyświetla się przed uruchomieniem.
Generowanie opiera się na twoim profilu akademickim: poziom wyjaśnień jest dopasowany do twojego. Wszystko można później zmienić — wygenerowana lekcja jest taką samą lekcją jak każda inna.
Przycisk ⓘ, u góry strony obok menu „…”, otwiera Szczegóły kursu z dowolnej zakładki. Mają formę plakietek: folder, w którym jest kurs (kliknięcie do niego prowadzi), jego język (który poprawisz jednym kliknięciem), przypisany głos (kliknięcie prowadzi do zakładki Karty memo, gdzie się go ustawia) i data ostatniej zmiany (data utworzenia, dopóki na kursie trwa jakieś zadanie).
Pusta zakładka wyjaśnia, czego oczekuje, i proponuje jej uzupełnienie.
Karty kursu są dostępne w trzech zakładkach: Karty memo, Pytania i Mapa pojęć. W zakładkach Karty memo i Pytania pod zakładkami jest jeden rząd: siatka lub lista, wyszukiwarka, Filtry, a potem Sprawdź się tutaj i przycisk +, który zbiera sposoby dodawania — na początku Wygeneruj karty z Jinem, potem Utwórz kartę ręcznie, Importuj z kursu i Importuj z Anki (w zakładce Pytania: Wygeneruj pytania i Utwórz pytanie). Gdy niektóre karty nie mają jeszcze nagrań głosowych, dochodzi Wygeneruj nagrania głosowe.
Kliknięcie Filtry rozwija filtry (Pojęcia, Zmień kolejność, kolejność, tagi; w przypadku pytań Typ, Wynik i Źródło), a drugie kliknięcie je zwija. Plakietka liczy aktywne filtry, a filtry pozostają rozwinięte, gdy któryś z nich już zawęża listę.
Sprawdź się tutaj uruchamia szybki test z tego, co jest wyświetlone, bez opuszczania strony: nigdzie się nie liczy. Żeby śledzić swoją pamięć w czasie, ćwicz w przestrzeni przyciskiem Ćwicz. Kartę lub pytanie można też sprawdzić osobno, z menu ⋯ (Sprawdź się z tej karty), a zaznaczone elementy — z paska, który pojawia się, gdy zaznaczasz karty.
Wybrany widok (siatka lub lista, osobno dla kart i pytań), sortowanie i filtry Typ, Wynik i Źródło są zapamiętywane na twoim koncie: znajdziesz je we wszystkich swoich kursach, a aplikacja mobilna używa tych samych filtrów pytań. Wyszukiwanie i pojęcia dotyczą natomiast tylko otwartego kursu.
Gdy Jin tworzy karty lub pytania, lista informuje o tym na górze („Jin tworzy karty…”), z paskiem postępu: możesz opuścić ekran, tworzenie będzie kontynuowane.
To zakładka, na której otwiera się kurs: kurs w skrócie.
Szczegóły kursu są schowane za przyciskiem ⓘ, u góry strony obok menu „…”, i mają formę plakietek: folder, język (wybrany przy tworzeniu, decyduje o wszystkich generowaniach: podsumowaniu, kartach, pytaniach, podcaście — tam poprawisz go jednym kliknięciem), przypisany głos, ostatnia zmiana (data utworzenia, dopóki na kursie trwa jakieś zadanie).
Jeszcze pusty kurs wyświetla „Od czego zacząć”: najpierw źródło lub lekcja, reszta generuje się na ich podstawie.
Otwórz zakładkę Lekcja i kliknij Edytuj. Edytor obsługuje tekst sformatowany, nagłówki, listy, tabele, obrazy i wzory matematyczne. Do tych samych bloków prowadzą trzy drogi: pasek narzędzi, klawisz / na początku wiersza (wpisz np. „/nagłówek” lub „/tabela”) oraz +, który pojawia się na marginesie po najechaniu na wiersz — działa na ten właśnie wiersz.
Zapisywanie jest automatyczne: nad edytorem wskaźnik pokazuje „Zapisano” lub „Zapisywanie…”. Kliknij Gotowe, aby wrócić do czytania.
W trybie czytania przełącznik Powiązane karty — widoczny, gdy tylko jakaś karta powstała z fragmentu — podświetla te fragmenty na fioletowo; dotknij jednego z nich, aby zobaczyć jego karty.
Po lewej stronie tekstu (lub pod przyciskiem Spis treści na małym ekranie) spis treści zawiera nagłówki lekcji: kliknij nagłówek, aby do niego przejść; nagłówek, który czytasz, jest wyróżniony. Każdy podtytuł jest wcięty pod swoją częścią; przy imporcie dokumentu ten poziom odczytuje się z prefiksów planu (I., potem A., potem 1.), a nagłówek bez prefiksu trafia pod ostatni numerowany nagłówek. Właściciel zmienia go ołówkiem: może zmienić nazwę części, przenieść ją (jej tekst idzie za nią), usunąć nagłówek (tekst zostaje, dołączony do poprzedniej części) lub dodać część. Nic się nie zmienia przed kliknięciem Zapisz, które korzysta z automatycznego zapisywania. Lekcja bez nagłówków to sygnalizuje: „Nie ma jeszcze nagłówków”.
W kursie udostępnionym przez kogoś innego lekcja jest tylko do odczytu: edytować ją może tylko jej autor.
Jest też tylko do odczytu na czas zadania — odczytu stron, pisania, podsumowania, kart, pytań, pojęć: przycisk Edytuj jest nieaktywny, a otwarty już edytor przechodzi w tryb tylko do odczytu, nie zamykając się, żeby nie przepisywać tego samego tekstu, gdy przepisuje go AI. Baner pod zakładkami podaje nazwę trwającego zadania; wszystko wraca, gdy tylko się zakończy.
W zakładce Lekcja kliknij (lub dotknij) ilustrację, a potem wybierz Popraw czytelność. AI przerysowuje ją na czysto: prostuje i spłaszcza, przepisuje etykiety wyraźnym pismem, zamienia kolory na jednolite. Plakietka po prawej stronie opcji pokazuje, jaką część twojego miesięcznego limitu AI to kosztuje — to jedno z najdroższych działań — a przerysowanie trwa około piętnastu sekund.
Przy imporcie kursu dzieje się to automatycznie, gdy tylko prosisz o pytania: mapy i schematy, na których odczytano co najmniej pięć nazw, stają się czytelne, a potem zamieniają się w pytania, bez żadnego działania z twojej strony — maksymalnie sześć ilustracji na zaimportowany kurs, w granicach twojego limitu AI. Ilustracja, która jest już wyraźna — cyfrowa, prosta i płaska — nie jest przerysowywana: zostaje bez zmian i żadne przerysowanie nie jest ci naliczane. Dla pozostałych ilustracji opcja ręczna pozostaje dostępna.
Przerysowana ilustracja zajmuje miejsce w lekcji, ale oryginał nigdy nie przepada: Zobacz oryginał, pod ilustracją, wyświetla go ponownie jednym kliknięciem. Sprawdź ją: AI może pomylić kolor lub etykietę, a rozstrzyga oryginał. Jeśli wynik ci nie odpowiada, uruchom ponownie Popraw czytelność: nowe przerysowanie zawsze zaczyna od oryginału.
Aby obejrzeć ją dokładnie, Powiększ obraz, w tym samym menu, otwiera ją w dużym rozmiarze: przybliżanie kółkiem myszy lub podwójnym kliknięciem (szczypaniem na telefonie), a przesuwa się ją, przeciągając.
Ilustracja jest po prostu przekręcona lub do góry nogami? Nie trzeba jej przerysowywać: w tym samym menu Obróć obraz obraca ją o ćwierć obrotu, w lewo lub w prawo, tyle razy, ile trzeba. To darmowe i natychmiastowe. Przerysowana już ilustracja zachowuje swój oryginał; jej pytania Ilustracja do uzupełnienia zostają usunięte, bo ich zasłony dotyczyły poprzedniego obrazu — utwórz je ponownie przez Utwórz karty z tej ilustracji.
Tylko autor kursu może przerysowywać jego ilustracje. Jeśli nie powstanie żaden obraz, nic nie zostanie odliczone.
Przerysowana ilustracja może potem posłużyć jako podstawa dla Utwórz karty z tej ilustracji, aby zamienić zapisane na niej nazwy w pytania.
Przy imporcie kursu dzieje się to automatycznie, gdy tylko prosisz o pytania: każda mapa lub schemat, na których odczytano co najmniej pięć nazw, staje się czytelna, a potem każde z jej miejsc staje się pytaniem (wszystkie nazwy ukryte) — maksymalnie sześć ilustracji na zaimportowany kurs, w granicach twojego limitu AI; jeśli limit się wyczerpie, przetwarzanie po prostu się zatrzymuje. Dla pozostałych ilustracji albo żeby samodzielnie wybrać nazwy:
W zakładce Lekcja kliknij (lub dotknij) ilustrację, a potem wybierz Utwórz karty z tej ilustracji — opcja zarezerwowana dla autora kursu. Jeśli ilustracja nie jest jeszcze czytelna, to działanie najpierw ją przerysowuje; koszt przerysowania jest wliczony w plakietkę.
Memojin odczytuje następnie nazwy zapisane na ilustracji: raz na ilustrację, za niewielką część twojego miesięcznego limitu AI — pokazaną z góry na plakietce — a ponowny odczyt nic już nie kosztuje. Otwiera się panel z ilustracją i znalezionymi nazwami, pogrupowanymi w Miejsca (domyślnie zaznaczone), Legenda i Inne; nazwy z legendy lub skali oraz te, których położenie jest niepewne, nie mogą stać się pytaniami.
Wybierz, jak mają być widoczne pozostałe nazwy: Wszystkie nazwy ukryte (domyślnie, student nie może pomagać sobie sąsiednimi nazwami) lub Ukryta tylko szukana nazwa. Zatwierdź: każda zaznaczona nazwa staje się pytaniem Ilustracja do uzupełnienia — ilustracja wyświetla się z żółtymi zasłonami i czerwoną zasłoną oznaczoną „?” na szukanej nazwie. Dopóki pytanie jest nowe, student wybiera spośród czterech nazw; gdy pytanie jest już przyswojone, wpisuje nazwę (akcenty, wielkie litery i drobna literówka są tolerowane). Ilustracja odsłania się po udzieleniu odpowiedzi.
Karty memo kursu, które pokazywały tę ilustrację, automatycznie przechodzą na wersję przerysowaną, przyciętą do obszaru, którego dotyczą, gdy to możliwe — Zobacz całą ilustrację pozwala zobaczyć wszystko. Dla pytań nie jest generowany żaden obraz: na tej samej ilustracji zmieniają się tylko zasłony, rysowane przez Memojin. Pytanie już utworzone dla danej nazwy nie jest tworzone ponownie.
Podsumowanie streszcza lekcję w kilku punktach. Służy do dwóch rzeczy: do szybkiej powtórki i jako bardziej zwięzła podstawa do generowania kart.
Generuje się je w zakładce Podsumowanie, o ile lekcja istnieje. Możesz je zmieniać ręcznie, wydrukować do PDF i wygenerować ponownie — pamiętając, że ponowne generowanie nadpisuje twoje poprawki.
Jeśli lekcja zmieni się później, podsumowanie zostaje oznaczone jako nieaktualne: nie odzwierciedla już w pełni tekstu. To ty decydujesz, czy warto je wygenerować ponownie.
Przed generowaniem lub ponownym generowaniem plakietka pokazuje, jaką część twojego miesięcznego limitu AI to zajmie.
Podsumowanie nie wlicza się do twojego postępu: postęp napędzają karty i pytania.
Karta memo zawiera pojęcie do zapamiętania, sformułowane twierdząco. To nie pytanie: to jednostka wiedzy, na której pracuje pamięć.
To ją planuje FSRS: każda karta memo ma własny stan pamięci, datę powrotu i poziom opanowania.
Karta może zawierać obraz lub dźwięk i być powiązana z fragmentem lekcji, z którego powstała.
Jej odpowiedź można sformatować: pogrubienie, kursywa, lista, wzór i tabela — przydatna do porównania dwóch pojęć obok siebie.
Pytanie służy do sprawdzenia, czy umiesz odtworzyć materiał, a nie tylko go rozpoznać. Dwanaście formatów, od najłatwiejszych do rozpoznania po najbardziej wymagające przypomnienia.
Rozpoznawanie
Przypominanie
Etykiety tekstu z lukami, dopasowywanie i kategoryzację obsłużysz zarówno myszą, jak i palcem, na komputerze, tablecie czy telefonie: przeciągnij element na jego miejsce albo dotknij go, a potem dotknij jego miejsca. Wstawiony już element można przeciągnąć gdzie indziej lub usunąć.
Wszystkie dwanaście formatów obsługuje obraz. Pytanie może być powiązane z kartą memo — jedna karta może mieć ich kilka, o różnym poziomie trudności — lub istnieć samodzielnie, bez karty nadrzędnej.
Pytania służą do ćwiczeń. Liczą się do twojego postępu, razem z kartami memo.
Tak. Przy tworzeniu lub edycji karty możesz dołączyć:
Materiał wyświetla się podczas sesji, zanim odpowiesz.
Nie zawsze musisz to robić: gdy karta powstaje z zaimportowanej lekcji, Memojin automatycznie dołącza do niej ilustrację z sekcji, z której pochodzi — mapę, schemat lub wykres, który karta omawia.
Jeśli ta ilustracja stanie się czytelna (Popraw czytelność albo tworzenie na niej kart), karty memo, które ją pokazywały, automatycznie przechodzą na wersję przerysowaną, przyciętą do obszaru, którego dotyczą, gdy to możliwe.
W odpowiedniej zakładce kursu albo już przy imporcie — asystent pyta, co chcesz otrzymać: lekcję, podsumowanie, karty memo, pytania. Trzeba zaznaczyć co najmniej jeden element; każdy zaznacza się osobno, bez pociągania za sobą pozostałych.
W przypadku kart memo wybierasz ich podstawę na ich kafelku (Na podstawie):
Pytania powstają natomiast z twoich kart memo, jeśli je generujesz; bez kart — z lekcji, a w ostateczności ze źródła. Informuje o tym kafelek pytań.
AI wybiera format każdego pytania spośród jedenastu dostępnych i preferuje te, które wymagają przypomnienia (krótka odpowiedź, odpowiedź liczbowa, porządkowanie, kategoryzacja, tabela do uzupełnienia), zamiast tych, które wymagają tylko rozpoznania (wielokrotny wybór, prawda / fałsz).
W przypadku pytań tworzonych z kart memo przed uruchomieniem wybierasz, ile pytań na kartę: jedno (domyślnie), dwa lub trzy. Przy kilku Jin różnicuje formaty na każdej karcie. Liczba pytań i ich koszt wyświetlają się przed uruchomieniem, a Jin nie tworzy ich więcej — również wtedy, gdy prosisz go o pytania do jednej karty.
Wszystko generuje się osobno, w dowolnym momencie i w dowolnej kolejności: lekcja, podsumowanie, karty memo lub pytania, każde z osobna. Na kursie przycisk Wygeneruj pokazuje, co już istnieje, co można wygenerować i ile to kosztuje. Bez lekcji Jin zaczyna od twojego oryginalnego dokumentu; jeśli lekcja pojawi się później, podpina do niej już utworzone karty i łączy twoje pytania z ich kartami memo. Podczas generowania Jin opowiada, co robi i co widzi.
Przed generowaniem Jin czyta cały dokument i klasyfikuje każdy fragment: wykład, metoda, analizowany dokument (orzeczenie, przytoczony tekst), ćwiczenie albo to, co nie jest częścią kursu (wstęp, harmonogram, spis treści, bibliografia, przypisy). Z wykładu powstają karty memo; z analizowanego dokumentu tylko to, co najważniejsze (rozstrzygnięcie i znaczenie orzeczenia, teza tekstu); ćwiczenie staje się pytaniem, z rozwiązaniem, jeśli jest dostępne, i nigdy kartą memo — o ile prosisz o pytania; reszta jest pomijana. Komunikat końcowy mówi, ile pytań pochodzi z ćwiczeń i ile fragmentów pominięto.
Kurs zaimportowany bez lekcji proponuje ją też w swojej zakładce Lekcja, jeszcze pustej: Jin pisze ją na podstawie twoich oryginalnych dokumentów. Każde pytanie ma poziom — łatwy, średni lub trudny — zależnie od wysiłku, jakiego wymaga.
Generowanie trafia do kolejki: możesz zamknąć zakładkę, a na końcu dostaniesz powiadomienie. Zużywa twój limit AI, a szacunek jest podawany przed uruchomieniem.
Tak, wszystkie — o ile na kursie nie trwa żadne zadanie. Możesz:
Gdy na kursie trwa przetwarzanie — odczyt stron, pisanie lekcji, podsumowanie, generowanie kart lub pytań — te działania są wstrzymane: przyciski są nieaktywne, a baner pod zakładkami podaje nazwę trwającego zadania. Wracają, gdy tylko się zakończy. Otwarte już okno edycji mimo to zapisuje zmiany: wprowadzane dane nigdy nie przepadają.
Do każdego typu pytania można dodać obraz, który zostaje zachowany, gdy zmieniasz typ pytania.
Usunięcie karty usuwa też jej historię pamięci: to nieodwracalne.
Pytanie zapisuje się tylko wtedy, gdy jest kompletne: tekst z lukami wymaga co najmniej jednej luki i odpowiedzi do każdej luki, dopasowywanie — co najmniej jednej pary, wielokrotny wybór — co najmniej dwóch opcji. Odmowa wskazuje, czego brakuje — lepiej przeczytać to przy pisaniu pytania niż potknąć się o nie podczas powtórki.
Tworzenie i edycja odbywają się w oknie z dwiema kolumnami: po lewej formularz, po prawej podgląd na żywo — karta memo tak, jak zobaczy ją student (cała karta, jak w sesji: tytuł, treść i wyjaśnienie), a w przypadku pytania — Co zobaczy student. Nowe pytanie (Dodaj pytania w zakładce Pytania) zaczyna się od wyboru typu (jedenaście formatów, każdy z opisem tego, czego wymaga; „Ilustracja do uzupełnienia” powstaje z ilustracji w lekcji); Zmień typ otwiera go ponownie. Poziom trudności wybiera się trzema przyciskami: Łatwy, Średni, Trudny. Przy edycji przycisk Usuń jest na dole okna. Na małym ekranie okno zajmuje cały ekran, a podgląd przechodzi pod formularz.
Multimedia karty memo to obraz, dźwięk (plik audio, który staje się głosem karty) lub link do filmu z YouTube albo Vimeo. Utwórz i dodaj kolejną zapisuje kartę i otwiera puste okno; przy edycji okno wyświetla listę pytań karty, z przyciskami Dodaj i Wygeneruj, a Zapisz i dodaj pytanie przechodzi od razu do pytania.
Tak, w wersji web i mobilnej, w motywie jasnym i ciemnym:
Wszystko można edytować. W edytorze karty Edytuj schemat otwiera jego źródło z podglądem, który nadąża za pisaniem; przyciski Schemat i Kod na pasku wstawiają nowy, a język bloku kodu wybierasz samodzielnie.
Gdy Jin tworzy karty, sprawdza, czy każdy schemat da się narysować, zanim go zapisze: schemat, którego nie da się narysować, zostaje usunięty, a tekst karty pozostaje. Jeśli schematu nie można wyświetlić, karta to sygnalizuje, a reszta jej tekstu pozostaje czytelna.
Tak. W zakładce Karty memo kursu: przycisk + → Importuj z kursu. Wyszukujesz kurs źródłowy, zaznaczasz wybrane karty, a one zostają skopiowane do bieżącego kursu.
To kopie: ich zmiana tutaj nie wpływa na oryginał.
W tym samym menu jest Importuj z Anki, które otwiera własne okno: oba importy już się nie mieszają.
Gdy na kursie trwa zadanie — odczyt stron, pisanie, podsumowanie, generowanie kart lub pytań — przycisk + jest nieaktywny: oba importy czekają na zakończenie zadania, którego nazwę podaje baner pod zakładkami.
Oba importy otwierają się w oknie. Z kursu ma dwie zakładki: przeglądanie twoich kursów (cały kurs lub kilka zaznaczonych kart) albo Szukaj kart. Anki przebiega w trzech krokach, wymienionych u góry okna: Plik, Podgląd, Wynik. W zakładce Pytania + → Utwórz pytanie otwiera wybór typu pytania; Importuj pytania z kursu, na dole tego okna, przejmuje pytania w ten sam sposób.
Pojawia się menu z pięcioma działaniami, które dotyczą tylko zaznaczonego fragmentu:
Pierwsze trzy otwierają Jina i zadają mu pytanie o ten fragment. „Wygeneruj powiązane karty” również otwiera Jina, który tworzy karty memo z fragmentu i przypina je do tego miejsca w tekście. „Utwórz kartę” otwiera edytor karty, wstępnie wypełniony fragmentem: kartę pisze się ręcznie, bez AI, i pozostaje ona powiązana z fragmentem.
Kliknięcie obrazu w lekcji proponuje, by Jin go wyjaśnił. Gdy na kursie trwa generowanie, dostępne są tylko działania, które niczego nie zapisują.
Pochodzenie kursu, jakiekolwiek by było:
.apkg;Gdy kurs ma kilka źródeł, ich lista jest po lewej — obrazy jako miniatury, które powiększają się po kliknięciu — a wybrane źródło wyświetla się obok. Gdy ma tylko obrazy (np. zdjęcia notatek), pierwsze wyświetla się w dużym rozmiarze obok miniatur: strzałki przechodzą do poprzedniego lub następnego, wybrana miniatura się wyświetla, a kliknięcie obrazu powiększa go na pełny ekran. Na telefonie dotknięcie źródła lub miniatury otwiera je na pełnym ekranie; zamyka się je, aby wrócić do listy.
W udostępnionej przestrzeni źródła są widoczne, ale oryginalnych plików nie można pobrać: pokazujemy, skąd pochodzi kurs, ale go nie rozpowszechniamy.
Tak, niezależnie od przedmiotu. Nic w aplikacji nie zna nazwy twojego przedmiotu: jeśli twój kurs mieści się w PDF-ie, na zdjęciu lub w kilku akapitach, zmieści się też w kartach.
Od przedmiotu zależy forma kart. Matematyka i fizyka wymagają wzorów, zapisanych bezpośrednio na karcie; biologia i geografia — pytań z obrazem i punktami do nazwania; języki — kart, których się słucha; historia i literatura — tekstu z lukami, który wymaga dokładnej daty lub słowa.
Pokazuje to dwanaście publicznych stron, przedmiot po przedmiocie, każda na podstawie prawdziwego fragmentu.
Nie, i to świadomy wybór. Memojin nie oferuje żadnego katalogu lekcji: dodajesz własne dokumenty — skrypt od prowadzącego, swoje notatki, zdjęcie tablicy — a aplikacja tworzy z nich karty.
Powtarzasz więc dokładnie ten materiał, z którego będą cię pytać, a nie wersję kogoś obcego.
W zakładce Podcast kursu, od planu Memo — w planie Start słuchasz odcinków udostępnionych w twoich przestrzeniach, ale ich nie tworzysz. Tworzenie przebiega w dwóch etapach, które następują po sobie automatycznie:
Do wyboru jest kilka długości — kapsułka, skrót, odcinek oraz odczyt lekcji, dokładnie tak, jak została napisana. Każda wskazuje, czy jest odtwarzana na dwa głosy, czy na jeden. Zbyt krótka lekcja sprawia, że dłuższe warianty są wyszarzone i zablokowane; po najechaniu kursorem widać powód.
Odcinek mówi w języku kursu, jakikolwiek by był. Jego tworzenie jest odliczane od twojego limitu AI: scenariusz, a potem głos, zależnie od długości.
U góry zakładki oś w czterech etapach — Czas trwania, Scenariusz, Głosy, Słuchanie — pokazuje, na jakim etapie jest odcinek: ukończony etap zostaje odhaczony, trwający zabarwia się na niebiesko, a nieudany na czerwono.
Obowiązkowa informacja o przejrzystości sygnalizuje, że odcinek napisała AI. Nie można jej usunąć. Słychać ją na początku odcinka, a przypomina o niej wiersz na początku scenariusza.
Podczas słuchania scenariusz podąża za głosem: bieżąca kwestia podświetla się w zakładce Podcast, a kliknięcie dowolnej kwestii przenosi odtwarzanie do tego fragmentu.
Jeśli tworzenie się nie powiedzie, zakładka i kolejka generowania mówią o tym wprost. Błąd przy pisaniu scenariusza: wybierz długość i uruchom ponownie. Błąd przy nagrywaniu głosów: scenariusz zostaje zachowany, uruchamiasz ponownie tylko audio z ekranu scenariusza — już nagrane kwestie nie są nagrywane od nowa. W razie awarii technicznej spróbuj ponownie później lub skontaktuj się z pomocą techniczną, jeśli problem się powtarza.
Aby utworzyć odcinek od nowa, najpierw usuń istniejący: „Usuń scenariusz”, jeśli głosy nie mogły go nagrać, „Usuń odcinek”, gdy odcinek jest już gotowy — również w przypadku odczytu lekcji. Limit AI wykorzystany na jego utworzenie nie jest zwracany.
Dwa głosy syntetyczne: prowadząca i ekspert, w formatach na dwa głosy. Kapsułka, narracja i odczyt lekcji mają tylko jeden.
To te same głosy we wszystkich językach: odcinek mówi w języku kursu.
Scenariusz i ton głosów dopasowują się do twojego poziomu edukacji i wieku, podanych w twoim profilu: licealista i student studiów magisterskich nie usłyszą tego samego odcinka.
Tworzenie odcinka jest odliczane od twojego limitu AI: scenariusz, a potem głos, zależnie od długości. Przed uruchomieniem każda długość pokazuje, ile zajmie z twojego miesięcznego limitu.
Tak: w zakładce Podcast kursu wybierz Odczyt lekcji. Głos czyta twoją treść tak, jak jest napisana — wiersz, lekcję historii — bez streszczania i przeformułowywania. Do słuchania dostosowywane jest tylko to, czego nie da się przeczytać dosłownie: wzory są wypowiadane słowami, daty i liczby — pełnymi słowami, a podpis ilustracji jest zapowiadany. Nie ma scenariusza: głos nagrywa od razu. Jak każdy odcinek, odczyt jest liczony do twojego limitu AI, za każdą minutę głosu.
Podczas słuchania zakładka Lekcja podąża za odczytem: czytany fragment jest wyróżniony, a strona przewija się razem z nim. Dotknij akapitu, żeby wznowić odczyt od tego miejsca. Masz pytanie? Otwórz Jina: odczyt się zatrzymuje, a Jin wie, którego fragmentu słuchasz. Wracasz, kiedy chcesz, przyciskiem „Wznów odczyt”. Działa to też w przestrzeni.
Odczyt lekcji jest na razie ograniczony do piętnastu minut głosu: przy dłuższych lekcjach podziel kurs na kilka części. Kafelek informuje o tym, zanim jeszcze dokonasz wyboru.
Pasek narzędzi Biblioteki oferuje:
Wybrany widok jest zapamiętywany na twoim koncie: aplikacja i strona internetowa używają tego samego. Na telefonie przyciski Siatka i Lista są obok wyszukiwania; dopóki nic nie wybierzesz, aplikacja otwiera się w widoku siatki.
Pola filtra się sumują: kurs musi spełniać wszystkie zaznaczone warunki, aby się pojawić. Filtr przeszukuje bieżący folder i wszystkie jego podfoldery — z folderu głównego przegląda całą Bibliotekę — a foldery znikają na czas filtrowania, zostawiając same kursy. To najszybszy sposób, by znaleźć to, co nie ma jeszcze kart.
Przez menu działań wiersza — trzy kropki — lub, w przypadku otwartego kursu, przez menu w prawym górnym rogu.
Przenieś do… otwiera drzewo twoich folderów; Zmień nazwę zmienia tytuł. Przeniesienie jest odrzucane, jeśli miejsce docelowe przekroczyłoby 5 poziomów zagnieżdżenia albo jeśli próbujesz umieścić folder w nim samym.
Można też myszą: przeciągnij kurs — jego wiersz w widoku listy, jego kafelek w widoku siatki — na folder: folder się otworzy, a po upuszczeniu kurs w nim zostanie. Gdy jesteś w folderze, podczas przeciągania nad listą pojawia się pasek Upuść w z folderem głównym i folderami nadrzędnymi: upuść na nim wiersz, aby przenieść go wyżej. Upuszczony poza celem nie zmienia miejsca.
Na telefonie przytrzymaj palec na kursie: jego kafelek się uniesie. Przeciągnij go na folder — jego ikona się otworzy albo jego wiersz się podświetli w widoku listy — i puść, aby go tam umieścić; Anuluj, na dole ekranu, przywraca go na poprzednie miejsce. Puszczony w miejscu otwiera menu kursu. Aby przenieść kurs do folderu, którego nie widać na ekranie, albo przenieść go wyżej, użyj Przenieś do….
Przeniesienie kursu nie zmienia jego pamięci ani udostępnień: pozostaje widoczny w przestrzeniach, do których został dodany.
Usunięty kurs znika z Biblioteki i ze wszystkich przestrzeni, w których był udostępniony. Jego karty i pytania znikają razem z nim, a wraz z nimi ich historia pamięci. To nieodwracalne.
Usunięty folder zabiera ze sobą swoje podfoldery i zawarte w nim kursy.
Okno potwierdzenia za każdym razem informuje, co zniknie. Jeśli chcesz tylko, aby kurs przestał być widoczny w przestrzeni, nie usuwaj go całkowicie: wybierz Usuń z przestrzeni, a to coś zupełnie innego.
Tak. Przycisk Zaznacz na pasku narzędzi wyświetla pola wyboru. Na dole pojawia się wtedy pasek z liczbą zaznaczonych elementów i dostępnymi działaniami: Przenieś lub Usuń.
Jeśli operacja nie powiedzie się w trakcie, Memojin poinformuje cię, ile elementów zostało przetworzonych przed przerwaniem — nic nie zostaje w niejasnym stanie.
Trzy drogi, ten sam wynik:
Wybierasz, co udostępniasz, gdzie to umieścić w przestrzeni i które części się w niej znajdą (lekcja, podsumowanie, karty, pytania, podcasty, źródła).
Kurs zostaje u ciebie: jest pokazywany w przestrzeni, a nie przenoszony. W przestrzeni Otwórz w Bibliotece prowadzi z powrotem do kursu.
W menu użytkownika → Moje pliki. Widzisz tam wszystkie przesłane dokumenty, ich datę, stan przetwarzania i kurs, z którym są powiązane.
Tam też sprawdzisz, czy import zakończył się poprawnie, i odzyskasz dokument, którego nie masz już pod ręką.
Każde generowanie — lekcja, podsumowanie, karty, pytania, podcast — trafia do kolejki dostępnej z nagłówka. Pokazuje ona bieżący etap, postęp i wynik po zakończeniu.
Możesz zamknąć zakładkę, wyłączyć komputer, wrócić później: praca trwa po stronie serwera. Na koniec poinformuje cię o tym powiadomienie.
Jeśli generowanie się nie powiedzie, kolejka o tym poinformuje i możesz uruchomić je ponownie. Przerwane generowanie nie zużywa limitu, którego nie wykorzystało.
Gdy jedno działanie uruchamia kilka kursów — np. „jeden kurs na plik” — kolejka grupuje je w jednym rozwijanym bloku: „3 kursy w przygotowaniu”, a potem „Utworzono 3 kursy”, z przyciskiem otwierającym folder.
Dlaczego wszystkie przyciski są szare? Bo na tym kursie trwa przetwarzanie: odczyt stron, pisanie lekcji, podsumowanie, generowanie kart lub pytań. Dopóki trwa, wszystkie działania zapisu są wstrzymane w całym kursie — generowanie, pisanie, tworzenie karty, jej edycja, usuwanie, zmiana kolejności, import, zmiana języka. Dwa jednoczesne zapisy na tym samym materiale to konflikt: jeden z nich przepadłby bez ostrzeżenia.
Wskazują na to trzy sygnały:
Odczyt pozostaje dostępny: można przeglądać zakładki, filtrować, wyszukiwać, słuchać głosu karty, rozpocząć sesję. A okno edycji otwarte w chwili założenia blokady mimo to zapisuje zmiany — wprowadzane dane nigdy nie przepadają.
Podcast ani udźwiękowienie niczego nie blokują. Nie dotykają tekstu i trwają długo — odcinek powstaje nawet kwadrans: animuje się tylko ich własny kafelek, a reszta kursu może być dalej edytowana.
Tak, ale na żądanie: automatyczne tworzenie zostało wycofane. W zakładce Karty memo lub Pytania kursu pozycja Wygeneruj głosy w menu + tworzy audio dla kart, które jeszcze go nie mają — głosem syntetycznym albo sklonowanym głosem nauczyciela, który przypisał go do kursu. Każda karta jest odczytywana w swoim języku — francuskim, angielskim, niemieckim, hiszpańskim lub włoskim — przez głos syntetyczny tego języka. Karty w języku portugalskim, niderlandzkim, polskim i rumuńskim nie mają głosu syntetycznego.
Na karcie blok Głos karty określa, co odczytują sesje. Synteza mowy: głos syntetyczny — Wygeneruj głos go tworzy, Wygeneruj ponownie tworzy go od nowa. Mój głos: twoje własne nagranie — Nagraj mój głos mikrofonem albo Importuj plik audio; staje się głosem karty, gdy tylko zostanie dodane (nie ma nic wspólnego ze sklonowanym głosem nauczyciela). Brak: karta nie jest odczytywana i nic nie zostaje usunięte. Każdy tryb pokazuje tylko swoje przyciski; nieaktywny przycisk wyjaśnia, dlaczego, tuż pod spodem.
W sesji przycisk w każdej chwili wyłącza lub włącza odczyt.
W kursie, który do ciebie należy, zarówno w zakładce Karty memo, jak i w zakładce Pytania, menu + proponuje Wygeneruj głosy, dopóki co najmniej jedna karta nie ma głosu.
To tworzenie jest w wersji beta: nie jest odliczane od twojego limitu AI. Trafia do kolejki generowania, gdzie najpierw może wyświetlać „Oczekuje — najpierw wykonywane są inne zadania”, a potem postępować karta po karcie („Głosy: n z N”). Głośnik pojawia się na każdej karcie na bieżąco, bez przeładowania strony.
Każda karta jest odczytywana w swoim języku (francuskim, angielskim, niemieckim, hiszpańskim, włoskim): głos syntetyczny zmienia się wraz z językiem karty. Karty w języku portugalskim, niderlandzkim, polskim i rumuńskim nie mają głosu syntetycznego.
Tak, jeśli już go miała: zmiana treści, odpowiedzi, wyjaśnienia lub opcji udźwiękowionej karty automatycznie tworzy jej głos od nowa, gdy tylko pozwala na to kolejka — ponowne generowanie czeka za trwającą partią na tym samym koncie.
Karta, która nie miała jeszcze głosu, pozostaje niema po zmianie — nic się nie tworzy, dopóki nie użyjesz opcji Wygeneruj głosy w menu +.
Pokazuje twoją lekcję jako odbicie twojej pamięci: jej nagłówki, pojęcia uporządkowane pod nimi, a przy każdym z nich to, co z niego pamiętasz (umiesz, do powtórki albo jeszcze niewidziane). Nie musisz nic robić: rysuje się sama na podstawie pojęć z twoich kart memo i pojawia się, gdy tylko kurs je ma. Przy otwarciu rysuje się od korzenia: wyrastają gałęzie, a potem pojawiają się pojęcia.
Przeciągaj ją, aby się po niej poruszać. Aby przybliżyć, użyj gestu szczypania, Ctrl (lub ⌘) + kółka myszy albo przycisków + i −. Wyśrodkuj kadruje ją w całości, a przycisk pełnego ekranu rozszerza ją na cały ekran.
Kliknięcie pojęcia umieszcza je w centrum i podświetla jego ścieżkę do korzenia; reszta blednie. Esc lub kliknięcie w puste miejsce przywraca całą mapę. Plakietka „N kart” przy pojęciu otwiera jego karty memo. Najedź myszą na pojęcie: podświetlą się sąsiednie pojęcia i łączące je linie.
Z daleka, gdy oddalasz widok, pojęcia stają się zwykłymi kropkami w kolorze twojej pamięci: na pierwszy rzut oka widzisz, co się trzyma, a co słabnie. Mapa kursu jest zawsze kompletna, niezależnie od liczby pojęć.
Zielony: masz to opanowane. Czerwony: do powtórki. Szary: to pojęcie nie było jeszcze wystarczająco ćwiczone, by można było coś o nim powiedzieć. To nie jest zero.
Gdy wracasz z sesji, pojęcia, które zmieniły stan, przyjmują nowy kolor z krótkim pulsowaniem. Z daleka pojęcia są już tylko kropkami w tych kolorach; przestrzenie i kursy zachowują swoje nazwy.
Nie, i to celowe: mapa pojęć nie jest osobnym dokumentem, tylko odzwierciedleniem twoich pojęć i powiązanych z nimi kart memo. Żeby ją zmienić, zmieniaj materiał: zmień nazwę pojęcia lub je usuń albo przenieś kartę memo do innego pojęcia, w zakładce „Karty memo”. Mapa pojęć sama się dostosuje przy następnym otwarciu, bez przycisku i bez przebudowy.
Memojin używa FSRS (Free Spaced Repetition Scheduler), algorytmu powtórek rozłożonych w czasie, który modeluje twoją pamięć karta po karcie.
Po każdej odpowiedzi aktualizuje dwie wielkości dla tej karty:
Na tej podstawie oblicza datę, w której zaczynasz zapominać — to najlepszy moment, by powtórzyć kartę: na tyle późno, by wysiłek miał znaczenie, i na tyle wcześnie, by nie zaczynać od zera.
Nie musisz niczego planować. Ty odpowiadasz, a Memojin zajmuje się kalendarzem.
Dawny mechanizm stosował stałe odstępy, takie same dla wszystkich: przy poprawnej odpowiedzi odstęp się mnożył; przy błędnej wracało się do początku.
FSRS natomiast uczy się na podstawie twoich odpowiedzi. Prowadzi stan pamięci dla każdej karty, w każdej chwili szacuje prawdopodobieństwo, że ją jeszcze pamiętasz, i planuje przypomnienie na moment, w którym staje się ono zbyt niskie. Dwa widoczne skutki:
To również umożliwia przewidywanie na dzień egzaminu i rozdzielanie czasu między kilka terminów.
Dwie uzupełniające się aktywności:
Powtórki to praca z kartami memo. Karta się wyświetla, próbujesz sobie przypomnieć odpowiedź, a potem oceniasz, jak ci poszło: Nie rozumiem, Do powtórki, Rozumiem. To tutaj buduje się pamięć i aktualizuje harmonogram powtórek.
Ćwiczenia to praca z pytaniami. Odpowiadasz naprawdę, a odpowiedź jest sprawdzana — dobra albo zła, bez samooceny. Poprawność jest weryfikowana po stronie serwera: poprawna odpowiedź nigdy nie trafia wcześniej do przeglądarki.
Jedno i drugie wpływa na twój postęp, ale tylko powtórki decydują o tym, kiedy karty wracają.
To trzy możliwe odpowiedzi podczas powtórki i nie są one oceną:
Odpowiadaj szczerze: to w twoim bezpośrednim interesie. Klikanie „Rozumiem”, żeby było szybciej, odsuwa kartę, której nie umiesz — i zabraknie ci jej w dniu egzaminu.
To pięć stanów karty, wynikających z tego, jak dobrze ją pamiętasz:
Karta może spaść na niższy poziom: to normalne i właśnie temu system ma zaradzić.
Odsetek twoich kart, które są utrwalone: karty utrwalone i opanowane w stosunku do wszystkich kart w zakresie.
Nie zmienia się więc przy pierwszym przejściu przez kartę: jednorazowe zobaczenie karty jej nie utrwala. Rośnie, gdy twoja pamięć trzyma się na dłużej.
Trzy miary na tej samej podstawie — wszystkich kartach w zakresie: Pokrycie odpowiada na pytanie „co już mam za sobą?”, Pamięć — „co przypomnę sobie dziś?”, Postęp — „co jest trwale przyswojone?”. Postęp nie spada sam z siebie, Pamięć tak: gdy Pamięć spada poniżej Postępu, oznacza to, że przyswojona wiedza się zaciera.
Pamięć to odsetek kart memo w zakresie, które przypomnisz sobie dziś, według FSRS. Dla każdej karty model szacuje prawdopodobieństwo, że pamiętasz ją w tej chwili; te prawdopodobieństwa są sumowane i dzielone przez liczbę kart w zakresie. Karta nigdy nieprzerabiana liczy się jako zero: Pamięć nie może więc przekroczyć tego, co obejrzałeś. Z czasem sama spada, a rośnie przy każdej powtórce. Słowo i kolor obok oceniają to, co obejrzałeś: „Trzyma się” (fioletowy), gdy pamiętasz większość i co najmniej połowa jest przyswojona — powtarzana przez kilka dni —, „Do utrwalenia” (pomarańczowy), gdy zaczyna się wymykać albo jest jeszcze całkiem świeże, „Niepewna” (czerwony), gdy przestaje się trzymać.
Część twoich kart, które już obejrzałeś: karty powtórzone co najmniej raz w stosunku do wszystkich kart w zakresie („obejrzano 12%”).
To najbardziej przydatna miara na początku przygotowań: odpowiada na pytanie „czy mam za sobą cały materiał?”.
Dwie miary, wszędzie te same: „obejrzane” odpowiada na pytanie „co już mam za sobą?”, pamięć — „co przypomnę sobie dziś?”. Pamięć nigdy nie przekracza tego, co obejrzałeś: karta nigdy nieobejrzana liczy się jako zero w obu miarach.
Nie myl jej z „Lekcja w kartach” na stronie kursu: to część tekstu lekcji, którą obejmują karty memo.
MemoBoost to twoja sesja na dziś. Ten na Stronie głównej przechodzi po kolei przez wszystkie twoje przestrzenie, w kolejności z listy: to suma MemoBoostów twoich przestrzeni. Każda przestrzeń ma własny — przycisk Zacznij w jej wierszu na Stronie głównej, przycisk MemoBoost na jej stronie albo kalendarz — a Powtórz przy kursie, w jego przestrzeni, uruchamia MemoBoost tej przestrzeni tylko dla tego kursu, gdy ma on dziś karty. Wszędzie rozpoznasz go po rakiecie.
Dla każdego jest tylko jedna sesja dziennie: ponowne uruchomienie wznawia ją od miejsca, w którym została przerwana (przycisk zmienia się w Wznów MemoBoost). Przy każdym wznowieniu sesja układa się na nowo: karty, na które padła już odpowiedź, nadal się liczą, a po nich przychodzą te, które plan podaje teraz. Licznik startuje więc od zapowiedzianej liczby kart, a karta, na którą odpowiesz w przestrzeni, obniża sumę na Stronie głównej o tyle samo.
Liczba kart jest podawana przed rozpoczęciem: to karty, które sesja poda w czasie, jakim dysponujesz. Karty do powtórki, które nie należą do żadnej z twoich przestrzeni, nie liczą się do planu — powtarzasz je z poziomu ich kursu. Powtórz 20 kart więcej, proponowane przez Jina, pozostaje osobną sesją.
Kilka dróg prowadzi w to samo miejsce:
Przed startem Memojin zawsze podaje liczbę kart i szacowany czas trwania. Nic się nie uruchamia, zanim nie wiesz, co cię czeka.
Tak. Selektor oferuje kilka długości, a liczba kart lub pytań automatycznie dopasowuje się do każdej z nich.
Gdy wszystkie dostępne karty mieszczą się już w wybranym czasie, ekran o tym informuje: dłuższa sesja niczego by nie dodała.
Tak, za pomocą filtrów, przed rozpoczęciem:
W powtórkach: wszystkie, do powtórki, nigdy nieprzeglądane, jeszcze nieopanowane, niezrozumiane, zrozumiane.
W ćwiczeniach: wszystkie, nieudane, jeszcze niepróbowane, udane.
To przydaje się do celowanego nadrabiania — „tylko to, co mi nie wyszło” — ale to nie jest zwykły tryb: na co dzień pozwól wybierać pamięci, to jej zadanie.
W kursie przestrzeni proponowane są tylko filtry, które obejmują jakieś karty; gdy nie ma z czego wybierać, rząd filtrów znika.
Tak, przed rozpoczęciem dostępna jest opcja Przetasuj, gdy tylko sesja liczy co najmniej dwie karty. Ustawia ona karty lub pytania w losowej kolejności.
Polecamy ją, gdy dobrze znasz kurs: z czasem zapamiętuje się kolejność kart, a nie same karty.
Gdy zamykasz trwającą sesję, okno Możesz się tu zatrzymać podsumowuje: liczbę przerobionych kart na tle wszystkich, przebieg sesji i kartę, od której wznowisz („Wznowisz od karty 5.”); jeśli sesja obejmuje kilka przestrzeni — po jednym wierszu na przestrzeń: zakończono, wznowienie od karty N albo przełożono. Wznów przenosi cię z powrotem do sesji, Na razie kończę ją zamyka. Symulacja egzaminu jest natomiast anulowana, jeśli ją opuścisz.
Nic nie przepada. Sesja przechodzi w stan „rozpoczęta” i następnym razem zostanie ci zaproponowana do wznowienia. Zachowuje datę rozpoczęcia, liczbę już przerobionych kart i bieżące wyniki.
Możesz ją wznowić albo usunąć, jeśli już cię nie interesuje. Udzielone odpowiedzi pozostają zapisane: zdążyły już zaktualizować twoją pamięć.
Ekran końcowy podsumowuje:
Potem możesz otworzyć szczegóły pytanie po pytaniu: twoją odpowiedź, poprawną odpowiedź i poświęcony czas. Pełna historia twoich sesji pozostaje dostępna.
Po lewej pionowy pasek: jeden kafelek na kartę, w kolejności sesji — zielony, pomarańczowy lub czerwony, gdy karta zostanie oceniona, a w kolorze sesji dla bieżącej karty. Na górze: przestrzeń i kurs, z których pochodzi karta, licznik, tryb pokazu slajdów, odczyt głosowy i (?), który wyświetla skróty klawiszowe (1, 2, 3, aby ocenić kartę memo, Enter, aby zatwierdzić). Po prawej wyjaśnienie karty (gdy tylko wyświetli się odpowiedź karty memo, a w przypadku pytania — po twojej odpowiedzi), a następnie, po pytaniu, to, co twoja odpowiedź zmieniła w twojej pamięci — osiągnięty poziom i to, kiedy karta wróci następnym razem — oraz przycisk do zgłoszenia problemu. W trybie testowym nic nie jest zapisywane i ekran o tym informuje. Na wąskim ekranie pasek zmienia się w cienką linię na górze, a prawy blok przesuwa się pod kartę.
Tak. Na górze karty ołówek otwiera kartę do poprawienia: zmiana obowiązuje w twojej bibliotece i we wszystkich przestrzeniach, które ją zawierają, a historia twojej pamięci zostaje zachowana. Ołówek pojawia się tylko na twoich własnych kartach: karty udostępnionej przez nauczyciela nie można edytować, ale możesz dodać do niej notatkę.
Moje notatki odwraca kartę: zapisz na niej własne sformułowanie, sposób na zapamiętanie albo przykład (maksymalnie 280 znaków). Twoja notatka nie zmienia karty, widzisz ją tylko ty i czeka na ciebie przy każdej powtórce. Mała kropka oznacza karty, które mają notatkę: ta sama ikona na górze karty otwiera ją ponownie.
Tak. Twoja pamięć jest jedna. Karta ma jeden stan pamięci, niezależnie od tego, gdzie ją powtarzasz: z poziomu kursu, przestrzeni czy MemoBoost, w przeglądarce czy w aplikacji mobilnej.
Powtórka karty w przestrzeni twojej grupy rozwija więc tę samą kartę w twoich własnych przygotowaniach, bez podwójnej pracy.
Dlatego też karta pojawia się tylko raz dziennie, nawet jeśli należy do dwóch nakładających się terminów.
Otwiera dokładną definicję tej liczby: co liczy, od jakiego progu się wyświetla i czego nie mówi. Na przykład „Przewidywana pamięć” to odsetek kart, które będzie się pamiętać za 30 dni według modelu pamięci — karta nigdy niewidziana liczy się jako zero; „Zerwane tempo” oznacza, że mniej niż dwie trzecie osób aktywnych w poprzednim tygodniu powtarzało materiał w tym tygodniu.
(?) otwiera się kliknięciem lub dotknięciem, nigdy po najechaniu kursorem, i jest wszędzie tam, gdzie liczba wymaga wyjaśnienia: na pulpicie, w profilu studenta, w grupach, w Monitorowaniu przestrzeni, na mapie pamięci, przy limicie AI — w przeglądarce i w aplikacji mobilnej.
To karty, których termin powrotu wyliczony przez FSRS już nadszedł — te, które zaraz zapomnisz — oraz, zależnie od twojego planu na dziś, kilka nowych kart do odkrycia.
Liczba zmienia się sama z dnia na dzień: zależy od tego, co udało ci się zrobić w poprzednich dniach, i od tego, jak twoje odpowiedzi rozłożyły w czasie każdą kartę.
Zero nie oznacza, że nie masz nic do zrobienia: oznacza, że dziś nic się nie zaciera.
Tak — praca w blokach z przerwami. Pomaga utrzymać skupienie podczas sesji, a twój dzisiejszy czas nauki liczy czas spędzony na odpowiadaniu na karty, nie minutnik.
To pomoc, a nie przymus: nic się nie przerywa, jeśli przekroczysz czas, i możesz w ogóle z niego nie korzystać.
Tak, jeśli karty zostały udźwiękowione. Odczyt włącza się po wyświetleniu karty, a przycisk w każdej chwili sesji go wyłącza lub ponownie włącza.
To szczególnie przydatne przy nauce języków i przy powtórkach w trakcie spaceru.
Tak. Gdy pytanie jest powiązane z kartą memo, przycisk pozwala przełączyć ekran, żeby jeszcze raz przeczytać pojęcie, a potem wrócić do pytania.
To na chwile, w których utkniesz: zamiast odpowiedzieć źle i niczego się nie nauczyć, czytasz pojęcie u źródła.
Twój czas nauki to czas spędzony na odpowiadaniu na karty memo i pytania we wszystkich sesjach — MemoBoost, powtórki, ćwiczenia, symulacje — podzielony na karty memo i pytania. Dla każdej karty to czas od poprzedniej karty (albo od otwarcia sesji) do twojej odpowiedzi, liczony maksymalnie do 60 sekund: karta, która zostaje otwarta, gdy robisz coś innego, nie zawyża wyniku. Otwarcie sesji bez odpowiadania, poruszanie się po aplikacji, słuchanie podcastu czy czytanie lekcji się nie liczą.
Na Stronie głównej pasek twojego dnia (w sekcji Twoja dzisiejsza sesja) pokazuje na zielono czas już wykorzystany, na niebiesko czas zaplanowany, a dalej czas wolny, w skali twojej dzisiejszej dostępności. Możesz zmienić dzisiejszy dostępny czas bez ruszania zwykłej dostępności: zmiana obowiązuje tylko dziś.
To odsetek kart w przestrzeni, które będziesz jeszcze pamiętać za 30 dni według modelu pamięci, jeśli do tego czasu ich nie powtórzysz; karta nigdy niewidziana liczy się jako zero. Memojin opiera się na FSRS, którego parametry dopasowują się do każdej osoby na podstawie jej kolejnych odpowiedzi.
To prognoza, a nie pomiar — przypomina o tym słowo „przewidywana”. Pomiar przyniesie test na zimno: sesja bez wcześniejszej powtórki, która pokazuje, co naprawdę zostało w pamięci.
Wartości brakuje tylko wtedy, gdy przestrzeń nie ma żadnych kart. Dopóki nic nie zostało przerobione, wynosi 0%: tyle właśnie dziś pamiętasz.
Pojęcie to idea z kursu — to, co trzeba wiedzieć, w kilku słowach. Nie musisz nic robić, żeby je uzyskać: gdy tylko powstaną karty — wygenerowane przez AI, dodane ręcznie lub zaimportowane — Memojin dzieli kurs na pojęcia i w tle, minutę lub dwie później, przypisuje do nich każdą kartę. To bezpłatne: nie są pobierane żadne kredyty. Pytania karty memo przejmują pojęcia swojej karty.
Pojęcia widać w zakładce Karty memo: każde pojęcie tworzy tam blok, który grupuje jego karty, a selektor Pojęcia na pasku filtrów pozwala wyświetlić jedno lub kilka z nich. Zakładka Pytania jest uporządkowana tak samo: każde pytanie trafia pod swoje główne pojęcie. Karta, która nie jest jeszcze przypisana, pojawia się w sekcji „Bez pojęcia”, dopóki przypisanie się nie zakończy; w tym czasie zakładka informuje: „Jin porządkuje twoje karty według pojęć…”. Autor kursu może zmienić nazwę pojęcia lub je usunąć z menu ⋯ w jego nagłówku; karty usuniętego pojęcia są rozdzielane między pozostałe. Może też przenieść kartę do innego pojęcia: Przenieś do pojęcia… w menu ⋮ karty albo przycisk przenoszenia na pasku zaznaczenia, żeby przenieść kilka kart naraz; na telefonie — długie przytrzymanie karty. Wybranie „Bez pojęcia” zostawia ją tam na stałe, poza wszystkimi pojęciami. Przeniesiona karta memo zabiera ze sobą swoje pytania, a automatyczne porządkowanie nie zmienia już tego wyboru.
Właśnie na tym poziomie Memojin odczytuje twoją pamięć: każdej nocy twoje opanowanie każdego pojęcia jest mierzone na podstawie twoich powtórek jego kart. Wynik wyświetla się w Mojej mapie pamięci, pojęcie po pojęciu i kurs po kursie, w trzech wyraźnie różnych stanach: Utrwalone, Do powtórki albo Jeszcze za mało przerobione, dopóki pomiaru nie ma.
Pojęcie to nie karta: karta zadaje pytanie, pojęcie nazywa to, co te pytania sprawdzają.
Ponieważ pomiaru jeszcze nie ma, a Memojin woli nic nie mówić, niż mówić nieprawdę.
Potrzeba co najmniej 5 powtórek kart danego pojęcia — wszystkich jego kart łącznie — żeby opanowanie zostało obliczone i wyświetlone. Przy mniej niż pięciu powtórkach model nie ma dość obserwacji, żeby ocenić pojęcie: pojęcie pozostaje na mapie szare, zamiast pokazywać niepewną liczbę.
Żeby przyspieszyć pomiar: na mapie plakietka „4 karty” przy pojęciu otwiera jego karty memo; stamtąd zacznij sesję tylko z tymi kartami — liczy się jak każda powtórka. Obliczenia odbywają się każdej nocy — opanowanie pojawia się więc dzień po twojej piątej powtórce, a nie po minucie.
To mapa wszystkiego, co powtarzasz, w dwóch widokach, tak jak w przestrzeni.
Mapa (widok, który się otwiera): taka sama jak widok Mapa w przestrzeni, z jednym obszarem na każdą przestrzeń powtórek i jednym bąbelkiem na kurs. Leży na tle: przeciągasz ją, żeby się po niej poruszać, i przybliżasz gestem szczypania, za pomocą Ctrl + kółka myszy albo przycisków + i −; otwiera się wyśrodkowana, a jej legenda mieści się w jednym wierszu pod spodem. Rozmiar pokazuje liczbę kart, kolor — twoją dzisiejszą pamięć (Trzyma się, Do utrwalenia, Niepewne; linią przerywaną — nierozpoczęte), a liczba w środku — odsetek przyswojonych kart. Dotknij bąbelka, żeby powtórzyć kurs, otworzyć go lub porozmawiać o nim z Jinem. Od czego zacząć proponuje trzy kursy z tej samej przestrzeni, zaczynając od najsłabiej utrwalonego, a Powtarzaj w tej kolejności łączy je w jedną sesję.
Mapa pojęć: taka sama jak zakładka Mapa pojęć w przestrzeni, ale obejmuje wszystkie twoje pojęcia. Moja pamięć w środku, wokół twoje przestrzenie, dalej ich kursy, gałęzie i pojęcia; plakietka „4 karty” przy pojęciu otwiera jego karty memo. Porusza się po niej tak samo: przeciągnij, żeby się przesunąć, przybliż, kliknij pojęcie, żeby umieścić je w środku, Esc, żeby wrócić, Wyśrodkuj, żeby objąć całość. Powyżej 300 pojęć każdy kurs otwiera się zwinięty („▸ N pojęć”): kliknięcie go rozwija, „− Zwiń” zwija.
Kurs obecny w kilku przestrzeniach pojawia się na niej tylko raz (najpierw w twojej przestrzeni osobistej); zarchiwizowanych przestrzeni na niej nie ma. Otwierasz ją ze Strony głównej przyciskiem Zobacz moją mapę.
To strona, która pokazuje, jak Jin śledzi twoją pamięć, karta po karcie. Otwórz ją z Mojej mapy pamięci przyciskiem Mózg Jina. Ma pięć widoków:
Strona nie kosztuje żadnych kredytów.
Zbiera wszystko, co obejmuje przestrzeń: przestrzeń jako korzeń, tuż pod nią jej kursy, a dalej ich gałęzie i pojęcia, pokolorowane według pamięci. Porusza się po niej jak po mapie kursu: przeciągasz ją, przybliżasz, kliknięcie pojęcia umieszcza je w środku i podświetla jego ścieżkę, Esc wraca. Plakietka „N kart” przy pojęciu otwiera jego karty memo i przygotowuje sesję tylko z tymi kartami; „Cały kurs” rozszerza sesję na cały kurs.
Do 300 pojęć wszystko otwiera się rozwinięte. Powyżej tej liczby każdy kurs otwiera się zwinięty: przyjmuje kolor swojej pamięci i pokazuje „▸ N pojęć”. Kliknięcie go otwiera: kurs się rozwija, a sąsiednie kursy przesuwają się, robiąc mu miejsce. „− Zwiń” go zamyka.
Nauczyciel, który prowadzi przestrzeń, dostaje selektor widoku: jego własna pamięć, łączne opanowanie jego studentów albo wybrany student. W widoku łącznym szare pojęcie zawsze mówi dlaczego: brak widocznych studentów, za mało odpowiedzi albo obliczenia jeszcze w toku. Trzy powody, trzy różne reakcje.
Przestrzeń to miejsce, w którym się pracuje. Łączy trzy rzeczy, które Memojin kiedyś rozdzielał:
Przestrzeń może być ściśle osobista. Pozostaje taka, dopóki nikogo do niej nie zaprosisz.
To także jednostka, między którą plan na dziś rozdziela czas: czas twojego dnia jest dzielony między twoje przestrzenie według pilności ich terminów.
Trzy rodzaje, rozpoznawalne po nadtytule na ich kafelku:
Przestrzeń prywatna staje się udostępniona w chwili, gdy kogoś do niej zaprosisz. Zakładki Moje przestrzenie i Prowadzone oddzielają te, którymi kierujesz, od tych, które ktoś prowadzi dla ciebie.
Kafelek przestrzeni czyta się w mgnieniu oka: pierścień wokół jej ikony to twój Postęp, duża liczba po prawej to twoja Pamięć (jej fioletowa, pomarańczowa lub czerwona kropka ocenia to, co masz już za sobą), a dolny rząd zlicza to, co nowe, nieprzeczytane i do opanowania. Powtórz — po najechaniu kursorem w przeglądarce, na stałe w aplikacji mobilnej — uruchamia dzisiejszą sesję tej przestrzeni bez opuszczania listy.
Każdy kafelek podsumowuje twoją przestrzeń w jednym spojrzeniu. Zewnętrzny pierścień pokazuje twój Postęp (utrwalone karty), wewnętrzny — twoją Pamięć, której wartość jest w środku; jego kolor ocenia to, co masz już za sobą (fioletowy, gdy dobrze pamiętasz, pomarańczowy, a potem czerwony, gdy pamięć się zaciera). Liczniki pokazują, co zawiera przestrzeń: kursy, karty memo, podcasty — albo twoje nieprzeczytane wiadomości. Pasek „Twój cel” rysuje twoją trajektorię: krzywą twojej pamięci do dziś, a potem, zieloną przerywaną linią, poziom, jaki osiągnie w dniu twojego najbliższego terminu, jeśli będziesz podążać za Jinem (pomarańczową kropkowaną — co by się z nią stało, gdyby na tym skończyć). Bez terminu kafelek zachęca cię do ustalenia daty. Na dole najnowsza informacja (nowe kursy, wiadomości, twoje miejsce w grupie lub twoja ostatnia sesja), a gdy twój plan na dziś przewiduje czas dla tej przestrzeni — przycisk „▶ N min”, który uruchamia sesję bez opuszczania listy. „Na bieżąco” oznacza, że dziś nie ma nic do powtórki. Nauczyciel widzi tam raczej poziom opanowania swojej grupy i liczbę studentów.
To przestrzeń powtórek, którą Memojin od razu tworzy tylko dla ciebie: nazywa się Moje powtórki. Możesz zmienić jej nazwę, kolor i ikonę, ale nie można jej udostępnić, zarchiwizować ani usunąć.
Twoje kursy znajdują się w Bibliotece; tutaj je powtarzasz. Pusta przestrzeń o tym informuje: kliknij Dodaj kursy, żeby zaznaczyć w Bibliotece kursy i foldery, które mają do niej trafić. Na koniec importu Dodaj do Moich powtórek umieszcza tu nowy kurs jednym kliknięciem — możesz też wybrać Wybierz inną przestrzeń. Nic nie trafia tu samo.
To twoja baza: wszystko, co powtarzasz bez tworzenia osobnej przestrzeni, znajduje tu swoje miejsce, a twoje osobiste terminy też mogą się tu znaleźć.
W Moje przestrzenie → Utwórz przestrzeń albo na Stronie głównej, jeśli nie masz jeszcze żadnej przestrzeni. Tworzenie przebiega w trzech krokach, a do każdego z nich możesz wrócić, dotykając jego znacznika:
Wszystko możesz potem zmienić z poziomu przestrzeni.
Liczba przestrzeni, które tworzysz, zależy od twojego planu — darmowy plan Start obejmuje trzy, Memo dziesięć, Max i plany dla nauczycieli są bez limitu. Obowiązujący limit jest podany w cenniku i na ekranie tworzenia przestrzeni.
Dołączanie do przestrzeni jest natomiast bez limitu i bezpłatne: mogą cię zaprosić do dowolnej liczby przestrzeni znajomych lub nauczycieli, niezależnie od twojego planu.
Dla studenta — właściciela przestrzeni lub osoby zaproszonej — przestrzeń otwiera się na Tablicy, bez zakładek do przeglądania. Na górze przełączasz się z Tablicy na Oś czasu (uporządkowaną według folderów, każdy folder rozwija się na swoje kursy: powtórki wykonane, powtórki zaplanowane do terminu; na początku obciążenie na każdy z najbliższych siedmiu dni — pasek dzisiejszego dnia wyróżnia na pomarańczowo zaległe karty do nadrobienia; dla każdego folderu i każdego kursu szacowany czas na te siedem dni) albo na Mapę (leży na tle przestrzeni: przeciągasz ją, żeby się po niej poruszać, i przybliżasz gestem szczypania, za pomocą Ctrl + kółka myszy albo przycisków + i −; otwiera się wyśrodkowana na twoich kursach i rośnie razem z nimi; jeden obszar na folder, jeden bąbelek na kurs — jego rozmiar pokazuje liczbę kart, kolor twoją dzisiejszą pamięć, a procent w środku odsetek przyswojonych kart; pod bąbelkiem „76 kart · Pamięć: niepewna”, a przy ostatnio powtarzanym kursie „Powtórzono dziś” — oraz Od czego zacząć: od dwóch kursów wzwyż trzy kursy, od których Jin proponuje zacząć, ponumerowane na mapie i gotowe do powtórki jednym przyciskiem; kliknięcie bąbelka otwiera jego szczegóły w miejscu sekcji Od czego zacząć — Powtórz ▾ (karty memo, pytania lub jedno i drugie, tak jak w sekcji Kursy w przestrzeni), Otwórz kurs, Zapytaj Jina; na dole Jak czytać mapę mieści się w jednym wierszu: kolory pamięci, odsetek przyswojonych kart, rozmiar bąbelków i kolejność Jina); notatki, podcasty, kursy, terminy, gry i członkowie otwierają się w panelu z boku, a Jin pozostaje widoczny. Poniższe zakładki widzi właściciel przestrzeni prowadzonej; w zależności od rodzaju przestrzeni i twojej roli widzisz wszystkie lub tylko część z nich:
Na Tablicy przestrzeni — Dodaj kurs na początku bloku Kursy (Udostępnij kurs w Monitorowaniu grupy) — w zakładce Kursy w przestrzeni → Dodaj kurs albo w Bibliotece → menu działań → Dodaj do przestrzeni.
Okno zadaje trzy pytania:
Kurs nie jest przenoszony: zostaje w Bibliotece, a przestrzeń daje do niego dostęp.
Zaznaczenie folderu zamiast kursu tworzy żywe powiązanie: wszystko, co jutro dodasz do tego folderu, automatycznie trafi do przestrzeni, bez potrzeby wracania do niej.
To dobry sposób, gdy przedmiot rozrasta się z tygodnia na tydzień: raz wiążesz folder, a potem po prostu odkładasz do niego nowe kursy.
Powiązany folder, który jest jeszcze pusty, jest oznaczony w przestrzeni jako pusty — to nie awaria, tylko folder czekający na swój pierwszy kurs.
Tak, za pomocą Wybierz karty przy kursie w przestrzeni. Odznaczasz te, które nie pasują do tej przestrzeni — ćwiczenie spoza programu, zbyt zaawansowaną kartę.
Uwaga: to nie jest osobisty filtr. Odznaczona karta znika z kolejki wszystkich członków tej przestrzeni. Odznaczenie karty memo wyklucza też zależne od niej pytania.
Wykluczenie obowiązuje w danej przestrzeni: karta normalnie funkcjonuje dalej w twoich kursach i w innych twoich przestrzeniach.
Blok Kursy w przestrzeni na Tablicy porządkuje się tak jak Bibliotekę: jego foldery rozwijają się na miejscu; jego + tworzy folder, a menu ⋮ folderu pozwala go edytować, utworzyć w nim podfolder, przenieść go lub usunąć. Żeby przenieść kurs lub folder, przeciągnij go za uchwyt ⠿ na folder albo na pole „Upuść w folderze głównym przestrzeni”, które pojawia się podczas przeciągania.
Warto wiedzieć: foldery przestrzeni służą do porządkowania, a nie do przechowywania. Usunięcie folderu przestrzeni usuwa tylko powiązania porządkujące — same kursy zostają u ich autora.
W przestrzeni folderom nie wybiera się wyglądu: wszystkie mają ten sam kolor, kolor aplikacji — kolor przestrzeni jest zarezerwowany dla jej ikony.
Każdy kurs na liście ma dwa pierścienie, Postęp i Pamięć, liczone na kartach memo udostępnionych w przestrzeni: to twoje wyniki. W przestrzeni prowadzonej nauczyciel widzi tylko jeden pierścień: średni postęp członków — nigdy ich pamięć, która pozostaje osobista — i nic w przypadku indywidualnej opieki, gdzie wszystko, imiennie, pokazuje profil studenta. Działania dla wiersza (wybór kart, to, co jest udostępnione, przeniesienie do folderu lub do folderu głównego, usunięcie z przestrzeni) są w jego menu …. Przeniesienie kursu nie zmienia ani jego udostępnionych części, ani wykluczonych kart: to porządkowanie, a nie usunięcie i ponowne dodanie. Kurs, który trafił do przestrzeni przez powiązany folder, podąża za swoim folderem: to folder się przenosi.
To dokument źródłowy, który dodaje się do przestrzeni, żeby mieć go pod ręką: plik (PDF, Word, PowerPoint, tekst lub obraz), film z YouTube (zapisywany jest tylko jego link), nagranie audio — dodane lub nagrane na miejscu — albo link.
Zasób to nie kurs: nie ma kart, postępu ani sesji. Można go tylko przeglądać.
Żeby dodać zasób w przeglądarce: Dodaj zasób na początku bloku Kursy na Tablicy albo w zakładce Kursy w przestrzeni — jeśli pozwala na to twoja rola. Zasoby wyświetlają się potem na Tablicy, pod kursami, jako kafelki: ich rodzaj, liczba stron PDF, data dodania i, jeśli wiadomo, kto je dodał; kliknięcie otwiera plik lub link.
Zasób usuwa się w Zarządzaj na początku bloku Kursy na Tablicy — kosz na końcu jego wiersza — po potwierdzeniu, jeśli pozwala na to twoja rola. Usunięty plik zostaje w twoich dokumentach (Moje pliki): nie jest kasowany. Link jest usuwany tylko z tej przestrzeni.
Usuń z przestrzeni: kurs przestaje być widoczny dla członków. Pozostaje nienaruszony w Bibliotece swojego autora, razem z kartami i historią.
Usuń: kurs znika wszędzie, na zawsze, razem z kartami.
Jeśli usunięty z przestrzeni kurs był częścią programu jakiegoś terminu, Memojin cię ostrzeże: ta zmiana okroi również ten program.
Zawsze do ich autora. Udostępniony kurs jest w przestrzeni pokazywany, nigdy przekazywany.
Konsekwencje:
W przestrzeni użyj działania Zaproś. Są trzy sposoby:
Oczekujące zaproszenia są widoczne w przestrzeni, dopóki nie zostaną przyjęte.
To zależy od przestrzeni.
Ze znajomymi:
W przestrzeni prowadzonej:
Admin zmienia rolę członka w zakładce Członkowie.
W Ustawieniach przestrzeni. Najpierw znajdziesz tam podstawowe informacje — nazwę, opis, kolor, ikonę — a potem ustawienia wspólnej pracy, zebrane w cztery grupy: kto widzi kogo, gry, komunikacja, Jin.
Trzy gotowe ustawienia pozwalają działać najszybciej:
Gdy tylko zmienisz jakieś ustawienie, przestrzeń przechodzi na „Własne ustawienia” i pokazuje, ile ustawień odbiega od gotowego zestawu.
Każda opcja mówi, co otwiera, a co zamyka:
Podgląd po prawej pokazuje na żywo, co widzi członek po każdym przełączeniu.
Przestrzeń ma wątek dyskusji: wiadomości, emoji i wzmianki @Jin, żeby zadać mu pytanie przy wszystkich.
Można też wysłać wiadomość prywatną do konkretnego członka, jeśli w ustawieniach dozwolone są wiadomości prywatne.
Jeśli wątek jest wyłączony w ustawieniach, znika dla wszystkich członków, łącznie z prowadzącym.
Wiadomość może mieć maksymalnie 4000 znaków. Wzmianka (@imię) powiadamia tylko członków przestrzeni.
Wątek otwiera się na najnowszych wiadomościach; przewiń w górę, żeby przeczytać starsze (w przeglądarce: Starsze wiadomości na górze wątku).
W przestrzeni prowadzonej nauczyciel widzi znaczniki pod swoimi wiadomościami: jeden szary znacznik — nikt jeszcze jej nie przeczytał; dwa szare — część członków; dwa niebieskie — wszyscy. Szczegóły („Przeczytane przez 3 z 11”) wyświetlają się po najechaniu kursorem albo po dotknięciu w aplikacji mobilnej. Ze znajomymi każdy widzi je pod własnymi wiadomościami.
Wiadomość przesuwa się w wątku dyskusji. Notatka pozostaje wyświetlona w przestrzeni: to dobre miejsce na polecenie, przypomnienie metody, przydatny link.
Notatkę można przypiąć na górze, a jej autor widzi, ilu członków ją przeczytało. Autor może ją też edytować (ołówek); właściciel przestrzeni może ją przypiąć lub usunąć, ale nie może zmienić jej treści.
W niektórych przestrzeniach notatki piszą tylko właściciel i współtwórcy: to ustawienie, a nie awaria.
Na Tablicy przestrzeni notatki otwierają się w panelu z boku, a Jin pozostaje widoczny: piszesz od razu na górze, filtrujesz (Wszystkie, Przypięte, Moje), a menu ⋯ notatki pozwala edytować ją na miejscu, poprosić Jina o jej wyjaśnienie, skopiować jej tekst lub ją usunąć — usunięcie można cofnąć przez kilka sekund.
Ranking porównuje poziom opanowania członków. Pojawia się tylko przy spełnieniu dwóch warunków: włączone jest udostępnianie statystyk i włączony jest też ranking. Potrzeba ponadto co najmniej dwóch członków z pomiarem: w pojedynkę nie ma się z kim porównać.
W panelu Członkowie każda osoba pojawia się tylko raz: w jej wierszu widać rolę, miejsce w rankingu (złota, srebrna lub brązowa plakietka dla pierwszej trójki, potem „#4”), opanowanie i liczbę przerobionych kart. Po prawej podium pierwszej trójki, to, co inni widzą o tobie, a potem ostatnia aktywność. Na górze średnia grupy i twój wynik: punkt odniesienia, a nie ocena — nie każdy widział te same karty.
W przestrzeni prowadzonej ranking jest domyślnie wyłączony: w grupie bardzo łatwo odczytać go jako ocenianie.
To, co się wydarzyło: dodane lub usunięte kursy, dołączający członkowie, opublikowane notatki, ustalone terminy, wysłane przypomnienia.
Odpowiada na pytanie „co się zmieniło od mojej ostatniej wizyty?” bez przeglądania wszystkich zakładek. Kursy nowe lub zmienione od twojej ostatniej wizyty są zresztą oznaczone w zakładce Kursy.
Karty przestrzeni zamieniają się w trasę do przebiegnięcia: biegniesz, pytania nadlatują, nie zatrzymujesz się, żeby się zastanowić. Memorun to pierwsza gra, właśnie dopracowywana — zakładka pokazuje, ile twoich kart nadaje się już do gry, i możesz poprosić o powiadomienie, gdy gra się ukaże.
Możesz tam też zaproponować pomysł na grę, w którą chcesz zagrać: nikt inny go nie czyta.
Warto wiedzieć: karty z gier będą się liczyć do twojej pamięci, a nie do postępu. Granie podtrzymuje to, co już masz za sobą, ale nie otwiera nowego materiału.
W przestrzeni prowadzonej, w której to ty uczysz, ranking gier się nie wyświetla: należy do studentów.
Zakładka Podcast przestrzeni zbiera gotowe odcinki z udostępnionych kursów. Możesz wznowić rozpoczęte słuchanie, odtworzyć wszystko po kolei, przechodzić od odcinka do odcinka.
Utwórz listę odtwarzania pozwala zaznaczyć foldery lub kursy i odtworzyć ich odcinki jeden po drugim. Lista nie jest zapisywana: istnieje tylko na czas słuchania.
O odcinek zawsze prosi się z poziomu kursu — przestrzeń niczego nie tworzy, tylko zbiera.
W kursie otwartym w przestrzeni jego zakładka Podcast od razu odtwarza jego odcinki: wystarczy dotknąć wiersza, a odtwarzanie się zaczyna i trwa dalej, gdy przechodzisz między ekranami.
W przestrzeni albo w menu „…” na jej kafelku na stronie przestrzeni użyj działania Opuść przestrzeń. Memojin zapyta, co zrobić z tym, co do niej dodano: usunąć to z przestrzeni czy zostawić dla pozostałych członków.
Po odejściu tracisz dostęp do kursów innych osób, które znikają z twoich powtórek — z wyjątkiem tych, które masz też w innej swojej przestrzeni. Twój postęp na przerobionych kartach pozostaje twój.
Jeśli przestrzeń należy do ciebie, nie możesz jej opuścić: możesz ją zarchiwizować albo usunąć.
Tak. Właściciel może przekazać przestrzeń innemu członkowi: ta osoba zostaje adminem i przejmuje zarządzanie członkami, ustawieniami i kursami.
Jeśli nie ma żadnego członka, któremu można ją przekazać, przekazanie jest niemożliwe: najpierw trzeba kogoś zaprosić.
Zarchiwizuj przenosi przestrzeń do zakładki Zarchiwizowane na stronie przestrzeni — ta zakładka pojawia się tylko wtedy, gdy jest w niej co najmniej jedna przestrzeń. Jej kursy znikają z twoich powtórek, z wyjątkiem tych, które umieszczono też w innej przestrzeni. Jej członkowie tracą do niej dostęp, ale nie są usuwani: Przywróć z archiwum w menu „…” na jej kafelku przywraca przestrzeń, jej członków i powtórki.
Usuń działa nieodwracalnie: przestrzeń, jej foldery porządkujące, terminy i historia znikają. Same kursy zostają u ich autorów.
Tylko właściciel może zarchiwizować lub usunąć przestrzeń, a przestrzeni osobistej nie można ani zarchiwizować, ani usunąć.
Na stronie Znajomi albo udostępniając swój kod zaproszenia (Mój profil → Zaproszenia). Zaproszenie do znajomych musi zostać potwierdzone przez obie strony.
Znajomość ułatwia całą resztę: zapraszanie do przestrzeni jednym kliknięciem, prywatne wiadomości, wspólne rankingi w udostępnionych przestrzeniach.
Tak, do znajomych — w wiadomościach; a do członków przestrzeni — jeśli są w niej dozwolone wiadomości prywatne.
W przestrzeni prowadzonej, w której wiadomości prywatne między członkami są wyłączone, studenci zawsze mogą pisać do prowadzącego.
Wiadomość prywatna może mieć maksymalnie 4000 znaków. Możesz ją edytować, usunąć tylko u siebie albo dla wszystkich.
Rozmowa otwiera się na najnowszych wiadomościach; przewiń w górę, żeby przeczytać starsze (w przeglądarce: Starsze wiadomości na górze).
Jeden znacznik oznacza „wysłano”, dwa — „przeczytano”. Twój nauczyciel widzi, kiedy przeczytasz jego wiadomości; w drugą stronę nie widzisz, czy twoje wiadomości zostały przeczytane.
Kto widzi, że jesteś online? Tylko twoje kontakty: znajomi, twój nauczyciel albo studenci, których prowadzisz, oraz członkowie przestrzeni, które z nimi dzielisz. W trybie niewidocznym — nikt.
W wątku przestrzeni i w wiadomościach prywatnych możesz zareagować na wiadomość emoji. Na telefonie przytrzymaj wiadomość i wybierz emoji (👍 ✅ 👀 ❤️ 😂 🙏 albo +, żeby zobaczyć wszystkie pozostałe). W przeglądarce najedź kursorem na wiadomość i kliknij Zareaguj (🙂).
Możesz dodać jedną reakcję do wiadomości: wybranie innej ją zastępuje, a ponowne dotknięcie twojej ją usuwa.
Pod wiadomością każde emoji wyświetla się z liczbą osób, które je wybrały. Żeby zobaczyć, kto to był, najedź na nie kursorem w przeglądarce albo dotknij go na telefonie. W przeglądarce kliknięcie emoji innej osoby dodaje je także jako twoją reakcję.
W wiadomości prywatnej druga osoba dostaje powiadomienie o twojej reakcji. W wątku przestrzeni nikt nie dostaje powiadomienia.
Twój nauczyciel zaprasza cię przez e-mail albo przekazuje ci kod. Dostajesz zaproszenie do przyjęcia — pojawia się ono też w Memojin, wśród oczekujących zaproszeń, a plakietka przy pozycji Przestrzenie powtórek na pasku bocznym je zlicza, niezależnie od tego, czy otwiera ci przestrzeń, czy grupę.
Po przyjęciu przestrzeń pojawia się w zakładce Prowadzone w sekcji „Przestrzenie powtórek”. Dołączenie do przestrzeni nie zużywa żadnego limitu i pozostaje bezpłatne, niezależnie od twojego planu.
Czytać go i pracować z jego kartami. Strona pokazuje tylko to, co autor postanowił udostępnić; to, co nie jest udostępnione, jest oznaczone.
Nie możesz edytować lekcji ani kart kursu, który nie jest twój, a plików źródłowych nie można pobrać z przestrzeni.
Twoja praca z tymi kartami należy jednak do ciebie: zasila twoją pamięć, twój postęp i twój plan na dziś.
Kurs otwiera się jak mała przestrzeń:
Nic pustego się nie wyświetla. Nauczyciel prowadzący przestrzeń prowadzoną znajduje tam Wypróbuj: sesję próbną na tym, co dostają jego studenci, która nigdzie się nie liczy, oraz średnie pokrycie swojej grupy.
Całą przestrzeń w jednym spojrzeniu: czego wymaga od ciebie dziś, na jakim jesteś etapie i co nadchodzi.
Każdy kafelek podaje swój folder — folder przestrzeni, a jeśli go nie ma, folder z Biblioteki, z kropką w jego kolorze. W przestrzeni udostępnionej widać tylko foldery powiązane z przestrzenią, nigdy prywatnego porządku innego członka.
Jin pozostaje dostępny po prawej, jak wszędzie w przestrzeni. Pusta jeszcze przestrzeń proponuje ci cztery drogi: Zdjęcie lub skan, PDF lub dokument, Film z YouTube, Tekst. Każda otwiera zwykły import; utworzony kurs od razu trafia do przestrzeni. Można też ustalić datę egzaminu, zaprosić znajomych albo dodać kurs z Biblioteki.
Poza górnym rzędem ten widok jest taki sam w przestrzeni osobistej, ze znajomymi i w przestrzeni prowadzonej oglądanej przez studenta. Właściciel przestrzeni prowadzonej widzi zamiast niego zakładkę Monitorowanie ze stanem grupy.
W przestrzeni udostępnionej nagłówek mówi, do kogo należy („Przestrzeń Claire M. · 3 członków”), i pokazuje wszystkich jej członków. Właściciel znajduje tam Zaproś; zaproszona osoba widzi plakietkę Gość, swój własny postęp, terminy właściciela tylko do odczytu i może użyć przycisku Opuść przestrzeń — dyskretnego, na samym końcu nagłówka, na prawo od wyboru widoku. Członkowie i ten przycisk pozostają na miejscu na Tablicy, Osi czasu i Mapie.
To, do czego przygotowujesz się w tej przestrzeni, i na kiedy — jeden kafelek na cel, w tym samym języku co Tablica.
Właściciel przestrzeni prowadzonej widzi dodatkowo na kafelku celu wiodącego pamięć swoich studentów w dniu egzaminu: średnią członków, niewyświetlaną przy mniej niż trzech studentach z pomiarem, wraz z kursami, które się nie utrzymają.
Cel bez kursów w programie pokazuje kreskę, nigdy zero. Gdy nie ma żadnego celu, zakładka o tym informuje i proponuje przycisk Dodaj, żeby dodać egzamin lub cel: przycisk otwiera okno tworzenia.
Na stronie celu menu ⋯ pozwala go edytować lub usunąć. Usunięcie jest nieodwracalne: razem z celem znika jego zarchiwizowana prognoza i wynik — żeby poprawić datę lub tytuł, lepiej go edytuj.
Termin to to, do czego się przygotowujesz, i na kiedy. Ustala się go w przestrzeni i to on nadaje sens planowi na dziś.
Dwie formy:
Do jednego i drugiego przygotowujesz się dokładnie tak samo. Zmienia się słowo, nie mechanizm.
W przestrzeni + w bloku Terminy (albo Dodaj w zakładce Program) proponuje dwa działania: Nowy egzamin i Nowy cel. Każde otwiera własne okno, tak jak Zaplanuj w kalendarzu — gdzie przestrzeń jest wtedy pierwszym polem.
Podajesz:
Od razu po zapisaniu cała przestrzeń jest przeliczana na nowo: plan na dziś, oś terminów, Oś czasu i Mapa uwzględniają termin, a pozostała praca rozkłada się na pozostałe dni.
Dodaj je wszystkie, każdą z datą, nazwą i czasem trwania. Najbliższa część kieruje planem, pozostałe są punktami kontrolnymi na osi.
To pozwala uniknąć klasycznego błędu: przy jednej dacie plan porzucał przygotowania po części pisemnej, choć część ustna była jeszcze przed tobą.
Czas trwania części odpowiada rzeczywistemu czasowi egzaminu. Służy do dopasowania symulacji.
Przy tworzeniu terminu zaznaczasz kursy i foldery, których dotyczy, spośród tych w przestrzeni. Żeby go potem zmienić, otwórz termin: kafelek Program ma przycisk Edytuj.
Dwa przydatne skróty:
Jeśli zakres pozostaje pusty, nie ma ani postępu, ani pamięci do zmierzenia — ekran o tym informuje, zamiast pokazywać zero.
Tak, w przestrzeni z kilkoma osobami. Pole Do kogo pozwala zaznaczyć adresatów.
Brak zaznaczenia oznacza „wszystkich członków przestrzeni”. Osoby, których termin nie dotyczy, nie widzą go w swoim planie na dziś.
Bo egzamin bez kursów do niczego nie przygotowuje. Przestrzeń dostarcza trzech rzeczy, których potrzebują przygotowania: materiału, osób, których dotyczy, i zakresu do zmierzenia.
To także pozwala planowi na dziś ustalać priorytety: porównuje terminy, z których każdy obejmuje określony zestaw kart.
Każdego ranka Memojin bierze twój dostępny czas i rozdziela go między trwające przygotowania.
Znajdują się w nim dwa rodzaje pracy:
Na Stronie głównej plan czyta się według przestrzeni: każda przestrzeń podaje czas, który dostaje — i czas, którego jej brakuje, gdy twój dzień jest za krótki — oraz swoje karty do przerobienia, czyli te, które poda jej sesja. Przestrzeń uruchamiasz jednym kliknięciem, a wszystkie naraz przez MemoBoost. Nic nie jest narzucone: plan doradza, ty decydujesz.
Na Stronie głównej, w sekcji Twoja dzisiejsza sesja, wybierz długość z listy Dostępny czas nad paskiem twojego dnia: zostaje od razu zapisana i obowiązuje tylko dziś — twoja zwykła dostępność się nie zmienia.
Plan od razu się przelicza: długość każdego wiersza się dostosowuje, a Jin mówi ci, czy brakuje czasu, czy zostaje go dość, żeby wyprzedzić plan.
W sekcji Twoja dzisiejsza sesja Jin analizuje twój dzień przy każdej zmianie dostępnego czasu, z jednym celem: żeby w dniu każdego terminu twoja pamięć była jak najbliżej 100%. Mówi jedną rzecz naraz:
Gdy Memojin zna twoją przewidywaną pamięć na dzień terminu, Jin ją podaje. Nie dziś ucisza go do następnej zmiany dostępnego czasu.
Każdy termin wymaga czasu, wyliczonego na podstawie tego, co zostało do zrobienia, i liczby pozostałych dni. Gdy suma przekracza twój budżet czasu, Memojin ustala priorytety: wygrywa pilność, a czas niewykorzystany przez jedno przygotowanie jest przekazywany innym, zamiast przepadać.
Twoją dźwignią jest dzienny czas: wydłuż go lub skróć na pasku twojej dzisiejszej sesji, a Memojin od razu na nowo podzieli czas. Ta dźwignia nigdy nie zmienia dat powtórek twoich kart: decyduje o czasie na dany dzień, a nie o tempie zapamiętywania.
Ta sama karta nigdy nie pojawia się dwa razy w ciągu dnia, nawet jeśli należy do dwóch nakładających się terminów: wyświetlane obciążenia się więc nie sumują.
Do sprawdzania, co cię czeka i ile masz czasu, żeby się do tego przygotować. Trzy widoki — Oś czasu, Widok kalendarza i Egzaminy w przeglądarce, „Dni”, „Miesiąc” i „Terminy” w aplikacji mobilnej:
Można tu filtrować według typu — cele, przypomnienia, przypomnienia od nauczyciela, powtórki, przestrzenie, ferie i wakacje. W przeglądarce panel boczny Dziś pokazuje dzisiejszy czas nauki w pierścieniu (zrobione, zaplanowane, wolne i ewentualne przekroczenie), to, co zostało Do zrobienia — każde zadanie, łącznie z dzisiejszym MemoBoost, uruchamia się kliknięciem jego kafelka — oraz mini-kalendarz w sekcji Nawiguj. Przycisk Czas nauki na górze kalendarza ustawia twoją dostępność.
W trybie „Uczę” kalendarz pokazuje tylko egzaminy i cele prowadzonych grup: bez powtórek i dziennego obciążenia, bez egzaminów zdawanych w roli osoby uczącej się. W trybie „Uczę się” nigdy nie pokazuje egzaminów prowadzonych przez ciebie grup.
Kalendarz nigdy nie tworzy sesji za ciebie: pokazuje i doradza.
W kalendarzu → Czas nauki albo w ustawieniach. Każdy dzień ma swój wiersz: przełącznik, żeby go włączyć, a potem cel ustawiany co kwadrans przyciskami − i + lub przez wpisanie czasu. Ikona kopiowania stosuje czas z jednego dnia do wszystkich aktywnych dni.
Ten harmonogram jest podstawą dziennego budżetu czasu w planie. Wyłączony dzień to dzień odpoczynku: nic nie jest w nim zaplanowane i nie jest to przeoczenie.
Dwie drogi, obie w Czasie nauki.
Ferie szkolne importuje się z oficjalnego kalendarza: wybierz kraj, a potem swój region, i zaznacz „blokuj moje powtórki”, żeby w tym czasie nie planować żadnych powtórek. Każdy okres staje się wydarzeniem w twoim kalendarzu, które możesz potem zmienić lub usunąć.
Na wszystko inne — wyjazd, pobyt w szpitalu, urlop — zgłoś wykluczony okres z datami. Plan rozkłada wtedy pracę na pozostałe dni przed terminem, zamiast rozciągać ją na dni, w których cię nie będzie.
W kalendarzu → Zaplanuj → Przypomnienie. Wybierasz nazwę, datę i przestrzeń, której dotyczy.
Przypomnienia pojawiają się w kalendarzu i wysyłają powiadomienie. Nauczyciel też może ci je wysłać: wyświetlają się wtedy jako przypomnienia od nauczyciela.
Tak: przypomnienie może być cykliczne — codziennie, co tydzień albo w ustalonym przez ciebie rytmie — i trwa do daty zakończenia.
Zgłoszone okresy wakacji są respektowane: wystąpienie, które wypadłoby w ich trakcie, nie jest planowane.
To szacunek tego, co powinno ci jeszcze zostać w pamięci w dniu egzaminu, jeśli utrzymasz obecne tempo. Opiera się na stanie pamięci każdej z twoich kart i na krzywej zapominania wyliczonej przez FSRS.
Dwa zastrzeżenia, o których przypomina sam ekran:
Wyświetlana krzywa pokazuje, co by się stało, gdyby tej przestrzeni nie otwierać aż do tego dnia. Każda powtórka ją podnosi.
Do konfrontowania prognoz Memojin z rzeczywistością. Po egzaminie wpisujesz swoją ocenę — z kafelka egzaminu w bilansie kalendarza, w jej skali (14 / 20, 32 / 40…: skalę wybiera się z listy — /10, /20, /40, /60 lub /100, domyślnie /20), a Memojin przelicza ją na skalę 100: różnica między prognozą a wynikiem zostaje zapisana.
Z kolejnymi egzaminami widzisz, czy model cię przecenia, czy nie docenia, i średnio o ile punktów.
Przy jednym czy dwóch egzaminach to obserwacja, a nie tendencja — a różnica porównuje procent pamięci z oceną: wskazuje kierunek, a nie dokładną miarę.
Ocenę wpisuje się dla egzaminu, który zdajesz. Przy egzaminie prowadzonej grupy szczegóły pokazują, na jakim etapie jest grupa, a nie osobiste przygotowania nauczyciela.
Jin czyta kursy przestrzeni i twoje karty, a Do naprawy zostawia tylko to, co da się naprawić jednym kliknięciem: lekcje bez żadnej karty. Przycisk generuje dla nich karty, wiersz po wierszu lub wszystkie naraz, a liczba kart jest podawana przed kliknięciem.
Jeśli nie ma nic do naprawienia, sekcja się nie pojawia: nie wypisuje ci listy wszystkiego, czego jeszcze nie umiesz.
To, co ma już swoje karty, ale wymaga pracy — nigdy nieruszane, ledwie liźnięte, zapomniane — to nie brak materiału: to się powtarza, a zajmuje się tym sesja.
Temat spoza programu można wykluczyć — nie przepada, wraca jednym kliknięciem na dole listy. A uzupełnione luki pozostają widoczne: wykonana praca nie znika.
Sekcja opiera się wyłącznie na twoich kursach: żadnych arkuszy z poprzednich lat, tematów egzaminacyjnych ani wskazówek nauczyciela. Pokazuje to, nad czym pracujesz, a nie to, co będzie na egzaminie. Wymaga włączenia analizy treści przez Jina w ustawieniach przestrzeni.
To sesja w warunkach zbliżonych do prawdziwych: pytania z programu egzaminu, przemieszane, jedno po drugim, bez poprawiania, przez czas trwania egzaminu — z odliczaniem czasu.
Uruchamiasz ją ze strony egzaminu, w jego przestrzeni, przyciskiem Symuluj egzamin. Przycisk pojawia się tylko wtedy, gdy nadchodzący egzamin ma podany czas trwania lub liczbę pytań (do uzupełnienia w Edytuj, w menu ⋯ strony): bez czasu trwania nie ma odliczania. Pusty program oznacza całą przestrzeń; pytania wykluczone przez właściciela przestrzeni nie są uwzględniane.
Na koniec dostępne są pełne szczegóły: twoja odpowiedź i poprawna odpowiedź, pytanie po pytaniu. Odpowiedzi otwarte sprawdza AI.
Termin przechodzi do minionych terminów i przestaje wymagać czasu. Zbudowana pamięć żyje dalej: karty pozostają w podtrzymywaniu, żeby praca nie poszła na marne.
Możesz też zarchiwizować termin przed jego datą, jeśli stracił sens. Jest to odwracalne w tym sensie, że historia pozostaje dostępna.
Podtrzymuje twoją wiedzę i prowadzi cię do nowych kart. Plan na dziś pokazuje wtedy wiersz Żeby nie zapomnieć: karty, których domaga się pamięć, a potem nowe karty — każda z nich wróci potem do powtórki, plan zachowuje dla niej miejsce.
Ile nowych kart dziennie? Nowej karty nie widzi się tylko raz: wraca kilka razy w kolejnych tygodniach. Żeby te powroty mieściły się w twoich dniach, plan wprowadza codziennie jedną piątą tego, co pozwoliłby zobaczyć twój dzienny czas: 36 przy 1 h, 18 przy 30 min, nigdy mniej niż 3. Im więcej czasu dajesz, tym więcej odkrywasz; pozostałe czekają na kolejne dni, nic nie przepada.
Gdy nowe karty czekają na kolejne dni, Jin mówi ci, ile zostało ci ich dziś do odkrycia — albo że dzisiejsze nowe karty masz już za sobą.
Masz jeszcze czas? Jin proponuje ci to w sekcji Twoja dzisiejsza sesja: Powtórz 20 kart więcej od razu uruchamia dodatkową sesję nowych kart, a Otwórz moją przestrzeń pozwala powtarzać swobodnie.
To pełnoprawny tryb działania, a nie stan awaryjny: wiele osób uczy się bez egzaminu na horyzoncie. W dniu, w którym ustalisz termin, plan sam przełączy się w tryb przygotowań.
Na bieżący dzień wyświetlane obciążenie pochodzi z twojego planu na dziś. Na kolejne dni Memojin wylicza prognozę: rozkłada pracę, która została do zrobienia, na dni dostępne do każdego terminu — przy tej samej dostępności, którą wykorzystuje plan.
To obciążenie jest oznaczone jako „prognozowane”, dopóki dany dzień nie nadejdzie: zmieni się, jeśli będziesz postępować szybciej lub wolniej niż przewidywano, jeśli dodasz lub usuniesz termin albo zmienisz swój czas nauki. Nigdy nie jest zobowiązaniem — to tylko wynik dzisiejszych obliczeń zastosowanych do jutra.
Jin to asystent Memojin. Nie ogranicza się do odpowiadania: zna twoje kursy, twój postęp i twoje terminy, i wyciąga z nich przydatne uwagi we właściwym miejscu.
W praktyce potrafi:
Wszędzie, w panelu rozmowy:
Panel można przypiąć, żeby pozostał otwarty obok twojej pracy.
Zaznacz fragment: menu pozwala go prosto wyjaśnić, podać przykład, streścić, wygenerować powiązane karty lub utworzyć z niego kartę.
W rozmowie Jin proponuje też kolejne kroki: przeczytać podsumowanie, wygenerować karty, przejść do powtórki, poćwiczyć.
Odpowiada na podstawie lekcji i swojej wiedzy ogólnej. Informuje cię, gdy odpowiedź opiera się na innym z twoich kursów.
Komentuje to, co pokazuje ekran, mając pomiar przed oczami: ile czasu zajmuje przygotowanie, co mówi średnia grupy, co blokuje, kto odpuścił, gdzie są luki w programie.
Jego analizy w przestrzeni zależą od dwóch ustawień: członkowie mogą rozmawiać z Jinem i Jin analizuje treści przestrzeni. Wyłączenie drugiego usuwa wykrywanie luk i prognozę na dzień egzaminu; plan potrafi wtedy już tylko liczyć karty do powtórki.
Pod jego imieniem etykieta Jin widzi: mówi, co ma przed oczami — przestrzeń albo kurs, który właśnie wybrano na Tablicy lub Mapie: o tym właśnie będzie mówić.
Do zachowania przydatnej odpowiedzi. W rozmowie ikona zapisu zamienia odpowiedź w notatkę powiązaną z otwartym kursem.
Te notatki znajdziesz w zakładce Notatki w panelu, kurs po kursie. Należą do ciebie i nie są udostępniane.
Nie należy ich mylić z notatkami przestrzeni, które są trwałymi wiadomościami skierowanymi do członków.
Możesz mu podyktować pytanie: dotknij mikrofonu w panelu rozmowy, powiedz, o co chodzi, a Jin zapisze to i odpowie ci na piśmie, tak jak na wpisane pytanie. Nie odpowiada na głos.
Samo dyktowanie niczego nie zużywa: liczy się tylko odpowiedź Jina, tak jak przy wiadomości pisanej.
Kilka wyraźnych ograniczeń, które warto znać:
Jin pojawia się w prawej kolumnie, obok karty. Może ją prosto wyjaśnić jeszcze raz (słowa kluczowe karty zostają wyróżnione), podać przykład albo odpowiedzieć na twoje pytanie.
Po kliknięciu Przepytaj mnie przygotowuje trzy pytania o tę kartę: najpierw odpowiadasz, a potem on poprawia i wyjaśnia. Karta wraca następnie po drugą ocenę i to ta ostatnia ocena zostaje zapisana w twojej pamięci. Te pytania nie są zapisywane automatycznie: na koniec sesji możesz zachować je w swoich kursach.
Każda odpowiedź Jina i każda seria pytań korzysta z twojego limitu AI; koszt wyświetla się na przycisku. Możesz też wezwać go przy dowolnej karcie przyciskiem Zapytaj Jina, pod „Zgłoś problem”. Jin nie pojawia się podczas symulacji egzaminu. Żeby przestał przychodzić sam, odznacz „Jin pomaga mi, gdy utknę” w Ustawieniach.
Każdy plan obejmuje miesięczny limit AI, przedstawiony jako jeden wskaźnik w Moim profilu: pozostały procent i data odnowienia. Ten sam wskaźnik widać od razu jako pierścień wokół twojego zdjęcia w menu: opróżnia się w miarę zużycia.
Limit odnawia się automatycznie w każdym okresie rozliczeniowym. Niewykorzystana część nie przechodzi na następny miesiąc.
Memojin podaje szacowany koszt przed każdym kosztownym działaniem: kolorowa plakietka pokazuje, jaką część miesięcznego limitu ono zajmie — „4%” albo „<1%”, gdy koszt jest pomijalny. Najedź na nią kursorem (na telefonie dotknij jej), żeby zobaczyć szczegóły. Memojin ostrzega cię też, gdy przy obecnym tempie wskaźnik wyczerpie się przed odnowieniem.
Przy dodawaniu kursu krok Generowanie pokazuje wszystko na wskaźniku: plakietka tego dodania nakłada się na jego część, zakreskowaną (poprzedzona „≈”, bo to szacunek; najedź na nią kursorem, żeby przy imporcie dokumentu zobaczyć, ile kosztuje jego odczyt), a pod spodem wyświetla się, ile ci potem zostanie. Wartości zmieniają się przy każdym zaznaczeniu lub odznaczeniu pola; gdy nic nie jest zaznaczone, wskaźnik po prostu pokazuje, ile ci zostało. Jeśli dodanie przekracza to, co ci zostało, pojawia się komunikat, a Uruchom czeka, aż odznaczysz jakąś opcję (albo przejdziesz na wyższy plan).
Działania, w których model pracuje dla ciebie:
Powtórki, ćwiczenia, ręczne tworzenie kart, porządkowanie kursów i przestrzeni nic nie kosztują.
Szczegóły zużycia znajdziesz w Mój profil → Wykorzystanie limitu AI: dzień po dniu, kurs, którego dotyczyło, i to, co powstało („34 karty”, „7 min”), z filtrem według typu (karty memo, pytania, podcasty, Jin, importy).
Działania korzystające z AI są wstrzymane do odnowienia limitu, a jego data jest ci przypominana. Wszystko inne działa dalej:
Jeśli regularnie potrzebujesz większego limitu, cennik porównuje plany.
To dodatkowy limit AI odłożony dla ciebie.
Włącza się automatycznie, gdy wyczerpie się miesięczny limit — informuje o tym plakietka na wskaźniku. Nie musisz niczego włączać, a kolejność zużycia jest ustalona tak, żeby nic nie przepadło.
Język kursu wybiera się przy jego tworzeniu: okno Nowy kurs ma pole Język kursu, wstępnie wypełnione językiem twojego interfejsu. Nic nie stoi na przeszkodzie, żeby generować po niemiecku z polskiego interfejsu — to wręcz typowe zastosowanie na zajęciach językowych. Możesz też zostawić opcję Wykryj automatycznie: AI ustali wtedy język na podstawie przedmiotu.
Importy natomiast o niego nie pytają. Kurs utworzony z tekstu, pliku, filmu z YouTube lub decku Anki ma język „Nie określono”; tylko metoda AI, która zaczyna od tematu, ma własny selektor.
Język można potem poprawić w Szczegółach, które otwiera przycisk ⓘ na górze strony, obok menu „…”: plakietka języka. Tak należy postąpić w przypadku zaimportowanego kursu i najlepiej zrobić to przed uruchomieniem generowania.
Wybrany język obowiązuje dla lekcji, podsumowania, kart i pytań tworzonych na podstawie tego źródła.
Popraw go: wszystko, co tworzy AI, możesz edytować tak, jakby to był twój własny tekst. Kartę można przepisać, usunąć, zmienić jej trudność; lekcję można edytować; podsumowanie można wygenerować ponownie albo poprawić ręcznie.
Jeśli generowanie daje ogólnie zły wynik, często szybciej jest uruchomić je ponownie z krótszej podstawy — z podsumowania zamiast całej lekcji — albo podzielić kurs na mniejsze części.
Nie. Twoje kursy służą wyłącznie do odpowiadania tobie: generowania twoich kart i podsumowań oraz zasilania odpowiedzi Jina na temat twojego materiału.
Wyszukiwanie Jina w twoich kursach jest odizolowane dla każdego użytkownika: nie może czytać kursów innej osoby, chyba że są udostępnione w przestrzeni, do której należysz.
Szczegóły przetwarzania danych znajdziesz w polityce prywatności, dostępnej z menu użytkownika.
Tak, na iOS i Androida. Można ją pobrać z App Store i Google Play.
Logujesz się na to samo konto co w przeglądarce: kodem z 6 cyfr wysłanym e-mailem albo przez Google lub Apple.
Najważniejsze elementy codziennej pracy:
Narzędzia do prowadzenia studentów — monitorowanie, grupy, profile studentów — pozostają w przeglądarce.
Tak, na bieżąco i w obie strony. Jest tylko jedna pamięć, jeden plan na dziś, jeden zestaw kursów.
Karta powtórzona w metrze od razu liczy się do twoich przygotowań na komputerze, a MemoBoost rozpoczęty na jednym urządzeniu można wznowić na drugim.
Aplikacja wysyła powiadomienia o tym, co wymaga działania lub jest nowością: karty do powtórki, zagrożona seria, koniec generowania, gotowy odcinek podcastu, przypomnienie od nauczyciela, zaproszenie do przestrzeni, nowa wiadomość, zbliżający się termin.
Zezwalasz na nie przy pierwszym uruchomieniu, a potem możesz je dostosować w ustawieniach aplikacji — albo wyłączyć w ustawieniach telefonu.
Tak. Karty sesji są zapisywane w pamięci podręcznej urządzenia, a twoje odpowiedzi są przechowywane lokalnie, gdy brakuje sieci.
Gdy tylko połączenie wróci, są automatycznie wysyłane, z rzeczywistą godziną odpowiedzi — twoja pamięć jest więc liczona od chwili, w której odpowiedź została udzielona, a nie od chwili synchronizacji.
To, co wymaga sieci, pozostaje niedostępne offline: generowanie z AI, import dokumentu, rozmowa z Jinem.
Tak, przez zakupy w aplikacji w App Store i Google Play. Subskrypcją zarządza wtedy sklep: to w nim ją anulujesz lub zmieniasz metodę płatności.
Subskrypcja wykupiona w przeglądarce jest widoczna w aplikacji mobilnej i odwrotnie — to to samo konto. Subskrypcji wykupionej w sklepie nie można jednak zmienić w przeglądarce: trzeba to zrobić w sklepie, w którym ją wykupiono.
Planów do prowadzenia studentów nie można wykupić w aplikacji mobilnej.
Po zmianie telefonu lub ponownej instalacji przycisk Przywróć zakupy na dole ekranu Wybierz plan odnajduje subskrypcję wykupioną w tym samym sklepie — i informuje, jeśli nie ma nic do przywrócenia. Subskrypcja zarządzana gdzie indziej (w przeglądarce lub w drugim sklepie) jest wyświetlana w aplikacji, ale nie można jej tam zmienić.
Tak, to wręcz główny sposób korzystania z nich. Odtwarzacz pozostaje dostępny, gdy poruszasz się po aplikacji, a pasek odtwarzania przypomina o bieżącym odcinku.
W przestrzeni zakładka słuchania odtwarza po kolei odcinki udostępnionych kursów. Zawsze wznawiasz od miejsca, w którym przerwano słuchanie.
Memorun, pierwsza gra, jest zaprojektowana z myślą o telefonie: karty przestrzeni zamieniają się w trasę do przebiegnięcia, w krótkich rozgrywkach.
Gra pojawi się wkrótce — zakładka Gry w przestrzeni pokazuje, ile twoich kart nadaje się już do gry, i pozwala poprosić o powiadomienie o premierze.
Tak, dzięki czterem widżetom, zarówno na iPhonie (iOS 17 lub nowszy), jak i na Androidzie:
Żeby dodać widżet: przytrzymaj ekran główny, a potem wyszukaj „Memojin” na liście widżetów. Na Androidzie Ustawienia → Widżety w aplikacji dodaje je bezpośrednio. Na iPhonie widżety sesji, serii i terminu są dostępne także na ekranie blokady.
Widżety pokazują to, co aplikacja już otrzymała: aktualizują się, gdy ją otwierasz lub zamykasz, nigdy nie łączą się z twoim kontem i są czyszczone po wylogowaniu.
Dwie linie planów, które warto rozpatrywać osobno.
Do nauki:
Do prowadzenia studentów:
Limit AI, liczba przestrzeni i liczba studentów w cenie są opisane w cenniku, który zawsze pokazuje aktualne wartości.
Żadnej, jeśli chodzi o funkcje. Zmienia się tylko płatność: co miesiąc albo jednorazowo, ze zniżką.
Możesz przełączać się między nimi w ustawieniach subskrypcji.
Okres próbny daje dostęp do wszystkich funkcji, z celowo ograniczonym limitem AI i bez karty płatniczej.
Po jego zakończeniu nic nie jest usuwane: twoje konto przechodzi na darmowy plan Start. Twoje kursy, karty i postęp pozostają na miejscu; zamykają się tylko funkcje wyższych planów.
W Mój profil → Zarządzaj subskrypcją albo w cenniku.
Zaplanowaną zmianę można anulować, dopóki nie zacznie obowiązywać.
W Zarządzaj subskrypcją → Anuluj subskrypcję. Subskrypcja pozostaje aktywna do końca już opłaconego okresu, a potem twoje konto wraca do darmowego planu Start.
Nic nie jest usuwane: twoje kursy, karty i postęp pozostają dostępne.
Jeśli subskrypcja została wykupiona w aplikacji mobilnej, anuluje się ją w ustawieniach App Store lub Google Play.
Po powrocie z płatności Memojin wyświetla potwierdzenie: twój plan jest aktywny od razu, razem z kredytami AI i funkcjami.
Jeśli plan został wybrany przy rejestracji, po płatności wracasz na Stronę główną: potwierdzenie wyświetla się tam, gdy tylko uzupełnisz profil.
Zaraz potem dostajesz e-mail z potwierdzeniem, a faktura pojawia się w Mój profil → Moja subskrypcja → Zobacz moje faktury.
Jeśli zamkniesz ekran przed potwierdzeniem, plan aktywuje się, gdy tylko nasz operator płatności nas powiadomi, albo gdy wrócisz na ekran potwierdzenia. Opłata nigdy nie zostanie pobrana dwa razy.
Tak, dopóki Jin niczego dla ciebie nie wygenerował. Masz 14 dni od złożenia zamówienia na odstąpienie od umowy, bez podawania przyczyny: napisz na contact@memojin.com z adresu przypisanego do twojego konta. Zwracamy całą kwotę w ciągu 14 dni, przy użyciu tej samej metody płatności.
Przed płatnością zaznaczasz dwa pola: akceptację Ogólnych warunków sprzedaży oraz Chcę od razu korzystać z mojego planu. Zaznaczając to drugie pole, zrzekasz się prawa odstąpienia od umowy, gdy tylko Jin wygeneruje coś dla ciebie (karty, podsumowanie, odpowiedź…). Od tej chwili subskrypcja nie podlega zwrotowi; zawsze możesz jednak w dowolnym momencie zrezygnować z jej odnawiania. Po płatności dostajesz e-mail potwierdzający obie zgody.
W przypadku zakupu dokonanego przed 10 października 2026 r. obowiązują warunki zaakceptowane tego dnia.
Jeśli subskrypcja została wykupiona w aplikacji mobilnej, płatność przeszła przez App Store lub Google Play: to tam składa się wniosek o zwrot.
W Mój profil → Moja subskrypcja → Zobacz moje faktury. Każdą fakturę można przejrzeć i pobrać w formacie PDF, razem z okresem rozliczeniowym i statusem.
W przypadku subskrypcji wykupionej w aplikacji mobilnej potwierdzenia wystawia sklep — App Store lub Google Play.
Faktury wystawia THE LAST COMMIT, spółka, która jest wydawcą Memojin. Ceny są cenami brutto: przy płatności w euro faktura wskazuje zawarty w nich francuski VAT w wysokości 20%. Przy płatności podajesz imię i nazwisko oraz adres rozliczeniowy: widnieją one na twoich fakturach. Faktura sprzed 7 października 2026 r. nie jest już tu widoczna: poproś o nią na contact@memojin.com.
Dzięki niemu łatwo cię znaleźć: udostępnij go, a druga osoba będzie mogła dodać cię do znajomych, a potem dołączyć do twoich przestrzeni.
Znajdziesz go w Mój profil → Zaproszenia: dotknij kodu, żeby go skopiować.
Na górze twoja wizytówka: zdjęcie (dotknij ikony aparatu na zdjęciu, żeby je zmienić), imię i nazwisko, e-mail, a na plakietkach twój plan, rola i staż. Dalej:
Eksport danych znajdziesz w Ustawienia → Prywatność.
Do określenia twojego poziomu, żeby AI tworzyła dopasowane treści: etap edukacji, poziom lub rok, szkoła lub uczelnia, główna dziedzina, cel nauki, tygodniowy cel w minutach.
Ma to wpływ na słownictwo generowanych lekcji, trudność pytań i ton Jina. Ten sam rozdział z biologii pisze się inaczej dla klasy maturalnej, a inaczej na studiach magisterskich.
Wszystko jest tu opcjonalne i można to zmienić w dowolnym momencie.
Logowanie odbywa się za pomocą jednorazowego kodu: nie trzeba pamiętać hasła. Jeśli twoje konto ma hasło, Mój profil → E-mail i bezpieczeństwo → Zmień hasło wysyła na twój adres link do zresetowania hasła.
Adresu e-mail nie można natomiast zmienić: jest identyfikatorem konta. Jeśli musisz go zmienić, napisz do nas przez formularz kontaktowy.
Tak, w Mój profil → Połączone konta. Po połączeniu logujesz się jednym kliknięciem, bez czekania na kod e-mailem.
W aplikacji mobilnej dostępne jest też logowanie przez Apple.
W Ustawienia → Powiadomienia:
Dzwonek w nagłówku otwiera centrum powiadomień; każde powiadomienie jest tam oznaczone jako przeczytane lub nieprzeczytane. Na telefonie powiadomienia push można też wyłączyć w ustawieniach telefonu, a każdy e-mail zawiera link do wypisania się.
Tak. Ustawienia → Prywatność → Eksportuj moje dane tworzy plik JSON zawierający twój profil, dokumenty, lekcje, karty memo, historię nauki, statystyki i subskrypcje.
To prawo do przenoszenia danych przewidziane w art. 20 RODO. Eksport jest dostępny w każdej chwili, bez podawania przyczyny.
Mój profil → Usuwanie → Usuń moje konto, z potwierdzeniem do wpisania.
Konto jest od razu dezaktywowane, a po 30 dniach trwale usuwane. W tym czasie możesz zalogować się ponownie i je reaktywować, ze wszystkimi danymi.
Po upływie tego terminu znika wszystko: dokumenty, kursy, karty, historia nauki, pozostały limit, a subskrypcja zostaje anulowana. Jeśli należą do ciebie przestrzenie prowadzone, przed potwierdzeniem ekran informuje, co się z nimi stanie.
Tak, w ciągu 30 dni. Zaloguj się ponownie tym samym adresem: Memojin wyświetli stronę reaktywacji, a twoje konto wróci ze wszystkimi danymi.
Po tym terminie usunięcie jest ostateczne i niczego nie da się przywrócić.
W Europie. Polityka prywatności opisuje szczegółowo przetwarzanie danych, okresy przechowywania i twoje prawa.
Twoje kursy należą do ciebie: nie są odsprzedawane i nie służą do trenowania modeli. Inne osoby widzą je tylko wtedy, gdy samodzielnie udostępnisz je w przestrzeni.
W menu użytkownika → Dokumenty prawne albo w stopce strony: regulamin, ogólne warunki sprzedaży, polityka prywatności, polityka plików cookie i nota prawna.
Baner plików cookie pozwala w każdej chwili zmienić twoje wybory.
Każdy e-mail ma na dole link do wypisania się. Otwiera on stronę, na której potwierdzasz wypisanie, bez logowania.
Wiadomości ściśle związane z twoim kontem — kod logowania, faktura, usunięcie konta — są nadal wysyłane: nie są komunikacją marketingową.
Tak, 13 lat. Osoby w wieku od 13 do 16 lat potrzebują zgody rodzica lub przedstawiciela ustawowego, zgodnie z art. 8 RODO: Memojin wyraźnie prosi o nią przy rejestracji.
Zapytaj Jina
Nasz asystent zna aplikację i twoje kursy: odpowiada w czasie rzeczywistym, na każdej stronie.
Skontaktuj się z pomocą techniczną
Jeśli Jin nie może ci pomóc, nasz zespół odpowie ci e-mailem.